رخساره، محيط رسوبي و چينه نگاري سكانسي اوايل كرتاسه بالايي در فروافتادگي دزفول شمالي، جنوب غرب ايران

سازند سروك (و معادل هاي آن) به سن كرتاسه بالايي (آلبين- تورونين) دومين مخزن مهم كربناته در ايران است كه در شرايط آب و هواي گرم و حاره اي بر روي صفحه عربي توسعه يافته است. اين سازند در ميادين نفتي اميد، منصوري و اهواز داراي سنگ شناسي غالب سنگ آهك بوده و به صورت هم شيب رسوبات شيلي سازند كژدمي را پوشانده و خود توسط سازند ايلام پوشيده شده است. مطالعات دقيق پتروگرافي منجر به شناسايي 12 ريزرخساره‌ كربناته شد كه بررسي زيرمحيط رسوبي مربوط به آن ها مويد نهشت بر روي يك پلاتفرم كربناته از نوع رمپ هموكلينال است. پلاتفرم رمپ كربناته شناسايي شده از چهار كمربند رخساره اي اصلي شامل رمپ داخلي، مياني و خارجي و يك حوضه اينتراشلف تشكيل شده است. زون هاي بايواستراتيگرافي موجود، آناليز رخساره اي، محيط هاي نهشتي و لاگ هاي الكتريكي منجر به تقسيم پالئوجغرافياي منطقه مورد مطالعه به چهار توالي سكانسي درجه سوم شده است. مرز بالايي سكانس هاي نهشتي سوم و چهارم در هر سه ميدان با توجه به وجود شواهد انحلال گسترده و ديگر شواهد دياژنز متئوريكي از نوع مرز فرسايشي بوده و در نتيجه رخنمون پلاتفرم كربناته ايجاد شده است. ديگر مرزهاي سكانسي تعيين شده از نوع پيوستگي معادل ناپيوستگي هستند. سكانس ها و مرزهاي سكانسي شناسايي شده براي توالي رسوبي سازند سروك قابل انطباق با مرزهاي سكانسي تعيين شده در ساير مناطق در حوضه زاگرس و به سمت غرب در صفحه عربي بوده كه بر همين اساس مرز بالايي سكانس اول معادل K120 SB صفحه عربي و سطح بيشينه پيشروي آب دريا در آن معادل سطح بيشينه K110 صفحه عربي بوده كه به ترتيب به سمت بالا ادامه يافته و در مرز فرسايشي سكانس نهشتي چهارم معادل K150 SB صفحه عربي و سطح بيشينه پيشروي آب دريا در آن معادل سطح K140 در صفحه عربي خواهد بود. اين انطباق مي تواند چارچوب مناسبي براي انطباق مخزني و مدل سازي مخزن را فراهم كند.