ارزيابي مولفه‌هاي ناسازگار «معماري خانه» در چهار دهه اخير، با رجوع به ديدگاه ساكنان خانه‌‌ها در بافت مياني شهر كرمانشاه

يكي از اصلي‌‌ترين مسائل در زمينه معماري، ارزيابي روند زندگي پس از ساخت است كه ميزان توفيق يك اثر معماري را در نسبت با ساكنان آن مشخص مي‌‌كند. حال اگر اين ارزيابي در اجزاء خانه‌‌هايي كه به صورت الگو در دوره‌‌هاي مختلف تكرار شده‌‌اند انجام شود؛ مي‌‌تواند كمك‌‌كننده به شكل‌‌گيري خانه‌‌هايي با هماهنگي بيش‎تر با ساكنانش در آينده باشد. ارزيابي ناسازگاري‌‌هاي ايجادشده در اجزاء و مولفه‌‌هاي سازنده خانه كه از طريق پژوهش‌‌هاي جزءنگر به‌‌دست‌‌آمده است در جريان واقعي زندگي از طريق قياس ميان وضع موجود با وضع مطلوب خانه از نگاه ساكنان. از نظر ماهيت تركيبي، از نوع كاربردي، توصيفي- تحليلي و از نظر شيوه جمع‌‌آوري داده‌‌ها، مطالعه كتابخانه‌‌اي و پژوهش ميداني مي‌‌باشد. در اين راه براي گردآوري داده‌‌ها از پرسش‌نامه استفاده شده ‌‌است. جمعيت آماري شامل 950 خانواده ساكن در بافت مياني شهر كرمانشاه است. طبق فرمول كوكران، 273 نفر از اين جمعيت به عنوان حجم نمونه انتخاب شده‌‌اند كه طي تابستان 1400 در اين منطقه ساكن بوده‌‌اند. تجزيه و تحليل داده‌‌ها در نرم افزار SPSS انجام شده است. نتايج به‌‌دست ‌‌آمده از نسبت آزمون T تك‌نمونه‌‌اي، مقدار معنادهي SIG و ميانگين فراواني داده‌‌ها، در قياس ميان وضع موجود و وضع مطلوب نشان مي‌‌دهد كه در اجزاء خانه‌‌ها، ناسازگاري‌‌هايي وجود دارد كه در دهه‌‌هاي مختلف متفاوتند. همچنين بر اساس پاسخ ساكنان مي‌‌توان نتيجه گرفت كه ممكن است خانه به واسطه تماميت آن براي ساكنان خود مطلوب تلقي گردد، حتي اگر در برخي اجزا نامطلوب باشد. از قياس ميان اجزا خانه در دهه‌‌هاي مختلف به 11 معيار ناسازگاري در خانه‌‌ها خواهيم رسيد؛ ايجاد فضا بدون در نظر گرفتن رفتارهاي ساكنان، عدم ارزش‌‌گذاري فضاها، حذف فضاهاي واسط، مكلف بودن، عدم ماندگاري، فقدان پيوند با زمينه، ضعف كنترل داشتن، از بين رفتن منظرگاه، كاهش تنوع فضايي، كاهش تنوع خانه‌‌ها و مسائل اقتصادي از آن‌‌ها هستند.