پياده‌‏روي در شهر: استفاده از الگوريتم‏‌هاي يادگيري ماشين در جهت ارزيابي قابليت پياده‌‏مداري در فضاي باز عمومي شهر شيراز

بررسي ساختار شهري در جهت افزايش فعاليت‌هاي اجتماعي و پياده‌روي در جهت افزايش تعاملات و سرزندگي شهري مبحثي است كه توسط محققين زيادي بررسي شده است. از اين رو توجه به ساختارهايي كه از يك طرف پياده‌روي را در فضاهاي عمومي شهر افزايش دهند و از طرفي منجر به افزايش مدت‌زمان پياده‌روي در فضاي عمومي شوند بسيار حائز اهميت است. زيرا منجر به افزايش كيفيت زندگي، سلامتي شهروندان مي‌شود. پيچيده كردن ماهيت توسعه و الگوهاي ساختار شهر، ما را نيازمند توجه به ابعاد مختلف در جهت شناخت عوامل تأثيرگذار در افزايش پياده‌روي شهروند در ساختارهاي مختلف شهري مي‌كند. از اين رو روش تحقيق در اين پژوهش استفاده از روش پرسش‌نامه و يادگيري ماشين با استفاده از روش رگرسيون مي‌باشد. استفاده از روش يادگيري ماشين به محقق امكان بررسي رابطه‌هاي پيچيده بين متغيرهاي مختلف را مي‌دهد. هدف از اين تحقيق بررسي روابطه آشكار و پنهان بين عوامل مختلف محيطي تأثيرگذار بر روي پياده‌روي شهروندان در كلان‌شهر شيراز مي‌باشد. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه بيش‌ترين تأثيرگذاري را بر ميزان زمان پياده‌روي در فضاي شهري پنج عامل حريم خصوصي فردي، بهبود دسترسي به فضاهاي عمومي، خالي از زباله، معماري باكيفيت و اتصال عناصر مختلف و فرصت كافي براي حركت عابران پياده بيش‌ترين و كم‌ترين تأثير را عامل نظارتي نظير حضور بيش‌تر پليس، توجه بيش‌تر به ايمني و امنيت شخصي افراد، سيستم دوربين مداربسته دارند. به صورت كلي به وسيله اين 16 عامل تأثيرگذار بر پياده‌مداري مي‌توان بيش‌ترين ميزان زمان پياده‌روي در روز را با تقريب 92 درصد پيش‌بيني نمود. نتايج تحقيق مي‌تواند توسط مديران، طراحان و برنامه‌ريزان شهري در جهت افزايش سرزندگي و فعاليت‌هاي شهري به‌خصوص پياده‌روي به‌كار گرفته شود.