اثر‌بخشي آموزش تاب‌آوري به روش پنسيلوانيا بر علايم اهمال كاري تحصيلي و اضطراب نوجوانان تيزهوش كمال ‌گرا

در اين پژوهش به بررسي اثر بخشي برنامه درماني تاب ‌آوري پنسيلوانيا بر اهمال ‌كاري و مؤلفه‌هاي اضطراب در نوجوانان تيزهوش كمال گرا شهرستان دزفول پرداخته شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي و در قالب طرح پپيش‌آزمون- پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل دختران نوجوان تيزهوش 12 تا 16 سال در سال تحصيلي 1399-1398 بود كه به فراخوان پژوهشگران پاسخ مثبت داده و پرسشنامه كمال‌گرايي را پر كردند. روش نمونه گيري به شيوه در دسترس بود. از بين كساني كه نمره كمال گرايي بالا داشتند 30 نفر انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند. پيش‌آزمون بر روي هر دو گروه اجرا گرديد و مداخلات در 12 جلسه دو ساعته انجام شد و بعد از اتمام جلسات درماني، پس آزمون از هر دو گروه گرفته شد. ابزار گرد آوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي مقياس اهمال‌كاري تحصيلي سولومون و راتبلوم و مقياس اضطراب بك بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل كواريانس تك متغيري و بررسي پيش فرض‌هاي تحليل كواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد كه برنامه‌ تاب‌آوري پنسلوانيا به كاهش اهمال‌كاري تحصيلي و اضطراب نوجوانان تيزهوش كمال گرا كمك مي كند. پيشنهاد مي شود اين برنامه درماني براي نوجوانان تيزهوش در جهت افزايش انگيزه هاي فردي و پيشرفت تحصيلي مورد استفاده قرار گيرد.