پيش ‌بيني اختلال اضطراب فراگير بر اساس سبك ‌هاي دلبستگي با واسطه‌گري طرحواره ‌هاي ناسازگار اوليه در نوجوانان

اختلال اضطراب فراگير جزء شايع‌ترين اختلالات روان ‌شناختي در ﻣﻴﺎن ﻛﻮدﻛﺎن و نوجوانان محسوب مي‌شود كه عمدتاً با اضطراب نسبت به عملكرد و رويدادهاي روزانه مشخص مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي پيش‌بيني اختلال اضطراب فراگير براساس سبك‌هاي دلبستگي با واسطه‌گري طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه انجام شد. جامعه آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان مقاطع مختلف دبيرستان سنين بين 18-13 ساله ساكن استان تهران در سال تحصيلي 1399-1398 بودند، كه با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده، 297 نفر از آنها انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي نگراني پنسيلوانيا (PSWQ)، مقياس بازنگري‌شده سبك دلبستگي بزرگسالان (RAAS) و نسخه كوتاه طرحواره يانگ (YSQ-SF) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از الگويابي معادلات ساختاري و در نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS ويراست 24 تحليل شد. نتايج نشان داد كه مسير مستقيم دلبستگي ايمن و دلبستگي اجتنابي با اختلال اضطراب فراگير منفي و معني‌دار است (P 0/01) و سبك دلبستگي دوسوگرا ارتباط معني‌داري با اختلال اضطراب فراگير نداشت. همچنين نتايج تحليل بوت‌استراپ نشان داد طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه فقط اثر سبك‌هاي دلبستگي ايمن و اجتنابي را بر اضطراب فراگير ميانجي‌گري مي‌كند و در رابطه بين سبك دلبستگي دوسوگرا، طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه نقش ميانجي ندارد.