اثر شاخص ريسك امنيت انرژي بر ثبات اقتصادي در ايران

تضمين امنيت انرژي يكي از حياتي‌ترين اهداف براي كشورهايي است كه به دنبال توسعه اقتصادي پايدار هستند، زيرا نوسانات در بازارهاي جهاني انرژي منجر به بي‌ثباتي اقتصادي براي كشورهاي صادركننده انرژي (همچون ايران) مي‌شود. همچنين كشورهاي درحال‌توسعه (مانند ايران) دلايلي براي نگراني خود در مورد امنيت انرژي دارند؛ اول، آن‌ها فاقد توانايي به‌كارگيري فناوري‌هاي انرژي وارداتي هستند كه منجر به وابستگي به دانش فني خارجي مي‌شود. دوم، اين كشورها فاقد حكمراني خوب براي مديريت مؤثر فناوري‌هاي انرژي هستند. سوم، در موارد اختلال در اثر رويدادهاي طبيعي يا انسان‌ساز، زيرساخت‌هاي انرژي در اين كشورها آسيب‌پذيرتر است. در اين راستا، پژوهش حاضر به دنبال بررسي نقش شاخص ريسك امنيت انرژي در بهبود ثبات اقتصادي كشور ايران با بهره‌گيري از رويكرد بسيار جديد و تازه مدل‌سازي رگرسيون كوانتايل بر كوانتايل (QQR) در بازه زماني سالانه 1991 الي 2021 است. نتايج حاصله مبين آن است كه در كوانتايل (0.5 تا 0.7) شاخص ريسك امنيت انرژي و كوانتايل (0.4 تا 0.9) ثبات اقتصاديارتباط منفي وجود دارد؛ بنابراين، شاخص ريسك امنيت انرژي باعث مي‌شود كه ثبات اقتصادي كاهش يابد. همچنين در كوانتايل‌ (0.1 تا 0.95) نرخ تورم و كوانتايل (0.1 تا 0.7) ثبات اقتصادي ارتباط منفي و در كوانتايل (0.6 تا 0.95) نرخ تورم و كوانتايل (0.7 تا 0.95) ثبات اقتصادي ارتباط مثبت وجود دارد. بنابراين، نرخ تورم بالا بر ثبات اقتصادي در بلندمدت تأثير منفي مي‌گذارد. بدين ترتيب، نتايج حاصله اهميت همكاري‌هاي بين‌المللي براي توسعه يك سيستم انرژي پايدارتر كه موجب افزايش امنيت تأمين انرژي و ثبات اقتصادي مي‌شود را بيش‌ازپيش نمايان مي‌كند.