رنج طردشدگي و كاركرد آن در بازماندن از سير كمالي در داستانهاي چوبك

زمينه و هدف: گفتمانهاي ادبي سند روشني از واقعيتهايي است كه با تحليل آن ميتوان تصويري از بحرانهاي فردي و اجتماعي را در حيات مادّي و معنوي ارائه كرد. داستان نويسي در دهۀ بيست و سي هجري شمسي، با جهت گيريهاي تازۀ خود، بمثابۀ جنبشي ايدئولوژيك و اصلاح طلبانه، براي مطالبۀ عدالت اجتماعي و به تبع آن نيل به كرامت انساني شكل گرفت. مسئلۀ پژوهش حاضر، نگاه چوبك به رنج تنهايي و طردشدگي و تبعات عاطفي و اجتماعي آن است كه مانع از سير كمالي ميشود. روش مطالعه: اين نوشته، پژوهشي نظري به روش توصيفي-تحليلي است كه اطلاعات آن به شيوۀ كتابخانه اي گردآوري شده است. محدوده و جامعۀ آماري مورد مطالعه، تمامي داستانهاي كوتاه و بلند چوبك است. يافته ها: رهاشدگي از اجتماع، خانواده و روابط بينافردي، سبب به مخاطره افتادن جايگاه انسان در رسيدن به حرمت نفس، برابري در مقابل قانون و توزيع عادلانۀ ثروت ميشود. هرچند كه در يافته هاي روانشناسي رنج يكي از شاخصه هاي نيل به معناي زندگي و كمال آدمي معرّفي شده است، امّا داده هاي تحقيق نشان ميدهد در داستانهاي چوبك انسانها بر اثر رنج طردشدگي و تنهايي، سلامت و اعتلال رواني خود را از دست داده و از نيل به كمال بازميمانند. نتيجه گيري: چوبك با بيان عريان خود، نشان ميدهد همۀ انسانها قادر نيستند رنجهاي زندگي را تبديل به فرصتهايي براي تعالي خود كنند، بر اين اساس ميخواهد به افراد جامعه و نهادهاي اجتماعي گوشزد كند كه به آنان ياري دهند.