بررسي واگويه يا تك‌گفتار دروني بعنوان يكي از ويژگيهاي رمان دود، بر اساس نظريه گشتالت ناتمام پرلز

زمينه و هدف: بخش عمده اي از رمان «دود» حسين سناپور، از طريق واگويه يا تك‌گفتار دروني روايت شده است. رمانهايي با اين شيوه روايت، اغلب شرح نگرانيها و اضطرابهاي شخصيتها يا بازتابي از ناكامي آنهاست. جريان سيال ذهن نيز بخش عمده اي از اين تك‌گفتارها را به خود اختصاص ميدهد. به عقيده پرلز –نظريه پرداز معاصر- همه افراد بواسطه كل‌گرايي و علاقه شان به تمام كردن هر موضوعي، از نقص آن موضوع در ذهن خود رنج ميبرند و تا زماني كه به حل آن مسئله اقدام نكرده اند، ممكن است دچار آشفتگي ذهني باشند. پيامد اين وضعيت ناتمام ميتواند باعث بروز رفتارهاي نامناسب باشد. بررسي رمان «دود» از حسين سناپور بر اساس نظريه «گشتالت ناتمام» پرلز، محور اصلي اين پژوهش است. روش مطالعه: اين پژوهش با رويكرد توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي صورت گرفته است. يافته : يافته ها حاكي از آن است كه «حسام» راوي و شخصيت اول اين رمان، به دليل گشتالتهاي ناتمام، مدام در حال واگويه است. او از طريق جريان سيال ذهن در موقعيتهاي ناتمام گذشته اش سير ميكند و آشفتگي ذهني پيامد وضعيت روحي اوست. نتيجه گيري: سكوت، واگويه، اعمال انفعالي، عدم قدرت در تصميم گيريهاي بموقع، بروز ندادن احساسات مناسب در موقعيتهاي برانگيزاننده و مانند آنها از مواردي است كه موجب القاي مفاهيم تيره و تار در روابط انسانيِ جامعه امروز است. نويسنده با استفاده از واگويه و جريان سيال ذهن، گشتالتهاي ناتمام راوي را روايت ميكند.