زيبايي‌شناسي اشعار خوانساري (گويش خوانساري) يوسف بخشي

زمينه و هدف: اين مقاله، نخستين كوششي است براي ترسيم جلوه هاي زيباشناسي و صور خيال اشعار خوانساري يوسف بخشي، شاعر عصر پهلوي دوم (1359-1298) بر اساس ديوان شعري او به گويش خوانساري. از جمله كساني كه توانسته است به كمك قوۀ خيال، عاطفه و موسيقي، ارتباط تنگاتنگي ميان انسان و طبيعت برقرار سازد، يوسف بخشي «شاعر طبيعت» است. با توجه به اينكه ديوان شعري او «فرهنگنامۀ گويش خوانساري» است. اما متأسفانه با گذشت چهار دهه هيچ تحقيق جامعي پيرامون صورخيال بخشي انجام نشده است. روش مطالعه: پژوهش پيشِ ‌رو، مطالعه اي نظري است كه به شيوۀ پژوهش كتابخانه اي انجام شده است. محدوده و جامعۀ مورد مطالعه، ديوان شعري يوسف بخشي است. در اين نوشتار بعد از شرح كوتاهي پيرامون واژۀ خوانسار، زندگينامۀ شاعر و گويش خوانساري، به بررسي انواع تشبيهات، كنايات، مجازات و استعارات اصيل و ترجمه گونۀ ديوانش پرداخته شده است. يافته ها: يوسف بخشي به پيروي از شاعران سبك عراقي و فراخور كلام، از صنايع ادبي بويژه تشبيه، استعاره، كنايه و مجاز در قالب گويش خوانساري بهره برده است. نتيجه گيري: بخشي علاوه بر ديوان شعري به گويش خوانساري، مجموعۀ اشعاري نيز به زبان فارسي در قالبهاي گوناگون دارد، اما شهرت او در ميان گويشوران، مديون اشعار او به گويش خوانساري است.