بررسي و تحليل سبك زباني رمانهاي عباس معروفي

زمينه و هدف: سبك، شيوه پرداخت يك متن ادبي است كه شاخه هاي آن بر تنه زبان شكوفا شده اند. زبان يك متن، همان واژه هايي است كه در كنار هم مينشينند و جمله ها و عبارتها را به وجود مي‌آورند و اين زبان، بيانگر انديشه ها، احساسات، ديدگاه ها و باورهاي نويسنده متن و شخصيت اوست. بررسيهاي سبك‌شناسانه سه محور زباني، ادبي و فكري را شامل ميشوند. در اين پژوهش به تحليل ويژگيهاي زباني رمانهاي عباس معروفي در سه لايه نحوي، واژگاني و آوايي پرداخته شده است. روش مطالعه: اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي، بر پايه مطالعات كتابخانه اي و با ذكر نمونه هاي برابر با مؤلفه هاي سبك‌شناسي انجام شده است. يافته ها: عباس معروفي نويسنده معاصر از شيوه نويسندگي ويژه اي برخوردار است. يافته هاي پژوهش نشان ميدهد كه معروفي زبان و عناصر زباني را با توجه به ساختار، محتوا، فضا و شخصيتهاي داستانها به كار ميبرد. زبان داستاني عباس معروفي چه در زمينه واژه ها و چه در بافت كلام، زباني زنده و ادبي است كه لايه هاي انديشگي و احساسي و عاطفي خود و جامعه را بخوبي به نمايش ميگذارد. تمام عناصر زباني در داستانهاي معروفي نظامي منسجم دارند كه اين نظام زباني او را در رديف نويسندگان صاحب سبك قرار ميدهد. نتيجه گيري: اصليترين و مهمترين برجستگيهاي زباني در رمانهاي عباس معروفي كه سبك نگارش او را از ديگر نويسندگان متمايز ميكند، تناسب زبان شخصيتهاي داستانها با تيپهاي شخصيتي آنها، كاربرد صفت و اركان تشبيه پس از فعل، كاربرد واو در آغاز جمله ها و بندها، كاربرد فراوان افعال پيشوندي، آوردن افعال پياپي، داشتن موتيفهاي خاص زباني، تكرار يك واژه يا جمله در سراسر داستانها با توجه به فضاي روايت، گزينش و چينش واژه ها با توجه به بار عاطفي آنها و فضاي داستانها است.