بررسي و تحليل سبك زباني رمانهاي عباس معروفي

زمينه و هدف: سبك، شيوه پرداخت يك متن ادبي است كه شاخه هاي آن بر تنه زبان شكوفا شده اند. زبان يك متن، همان واژه هايي است كه در كنار هم مينشينند و جمله ها و عبارتها را به وجود مي‌آورند و اين زبان، بيانگر انديشه ها، احساسات، ديدگاه ها و باورهاي نويسنده متن و شخصيت اوست. بررسيهاي سبك‌شناسانه سه محور زباني، ادبي و فكري را شامل ميشوند. در اين پژوهش به تحليل ويژگيهاي زباني رمانهاي عباس معروفي در سه لايه نحوي، واژگاني و آوايي پرداخته شده است. روش مطالعه: اين پژوهش به روش توصيفي - تحليلي، بر پايه مطالعات كتابخانه اي و با ذكر نمونه هاي برابر با مؤلفه هاي سبك‌شناسي انجام شده است. يافته ها: عباس معروفي نويسنده معاصر از شيوه نويسندگي ويژه اي برخوردار است. يافته هاي پژوهش نشان ميدهد كه معروفي زبان و عناصر زباني را با توجه به ساختار، محتوا، فضا و شخصيتهاي داستان ها به كار ميبرد. زبان داستاني عباس معروفي چه در زمينه واژه ها و چه در بافت كلام، زباني زنده و ادبي است كه لايه هاي انديشگي و احساسي و عاطفي خود و جامعه را به خوبي به نمايش ميگذارد. تمام عناصر زباني در داستانهاي معروفي نظامي منسجم دارند كه اين نظام زباني او را در رديف نويسندگان صاحب سبك قرار ميدهد. نتيجه گيري: اصليترين و مهمترين برجستگيهاي زباني در رمانهاي عباس معروفي كه سبك نگارش او را از ديگر نويسندگان متمايز ميكند، تناسب زبان شخصيتهاي داستانها با تيپهاي شخصيتي آنها، كاربرد صفت و اركان تشبيه پس از فعل، كاربرد واو در آغاز جمله ها و بندها، كاربرد فراوان افعال پيشوندي، آوردن افعال پياپي، داشتن موتيفهاي خاص زباني، تكرار يك واژه يا جمله در سراسر داستانها با توجه به فضاي روايت، گزينش و چينش واژه ها با توجه به بار عاطفي آنها و فضاي داستانها است.