بررسي مصداق‌هاي تجسمي برهمكنش‌هاي سياسي و نظامي ساسانيان با روميان

مقدمه: تقابل سياسي/ نظامي ميان ساسانيان و روميان، در اواخر عهد باستان، منجربه شكل‌گيري نوعي هنر تبليغاتي و بازدارنده شد كه مي‌توان آن را «هنر سياسي» معرفي كرد. اين هنر در خدمت طبقۀ حاكم طرفين نبرد يا صلح، به خلق نمودهاي تجسمي در قالب نقش‌برجسته، سكه، طاق نصرت و همچنين نقاشي مي‌پرداخت. غالب اين آثار تجسمي دوران ساساني و همچنين امپراتوري روم به انگيزۀ تقابل ‌با هماورد همسايه، براي ضعيف نشان‌دادن يا تبليغ چنين حالتي، ايجاد مي‌شد. در اين مقاله كه باهدف آشنايي با اهميت تصوير و تأثير مؤلفه‌هاي تصويري در مخاطب اين نوع از هنرهاي تجسمي در دوره ساساني، به رشته تحرير درآمده به سوال چيستي مصداق‌هاي تجسمي برهمكنش‌هاي سياسي/ نظامي ميان ساسانيان و روميانُ و سير شكل‌گيري و بهره‌گيري از اين نمودها پاسخ داده مي شود.روش پژوهش: اين پژوهش از نظر نوع، كيفي و از نظر روش شامل مطالعات استنادي و بررسي‌هاي ميداني نگارندگان است كه به روش تحليل توصيف تاريخي ارائه ‌شده است..يافته‌ها: آثار مورد مطالعه نشان داد كه كاركرد آن‌ها به منظور تبليغ و بازدارندگي نظامي، بالا بردن قدرت چانه‌زني در معادلات و مذاكرات في‌مابين شاهنشاهي ساساني و امپراتوري روم بوده است. بهره‌گيري از تصوير به‌عنوان يكي از اساسي‌ترين فعاليت‌ها در دوران جنگ سرد ميان ساسانيان و روميان مورد توجه بوده است كه اقناع مخاطب داخلي در كنار مشروعيت‌يابي براي ساسانيان و توجيه هزينه‌هاي ناشي از نبرد براي روميان را به‌دنبال داشته است.نتيجه‌گيري: نتيجه‌گيري پژوهش حاضر حاكي از آن است كه بهره‌گيري از نمودهاي تجسمي براي به‌رخ كشيدن قدرت خودي و مذلت دشمن شكست‌خورده در ميان ساسانيان و روميان سابقه‌اي ديرينه داشته ودر آثار بررسي نيز نمودهاي آن به وضوح ديده شده است.