بررسي مقايسه اي خطر آسيب‌هاي شيميايي آب بر سازه‌هاي بتني شبكه‌هاي آبياري گلستان و كوثر نومل

شبكه‌هاي آبياري زيرساخت‌هاي اصلي انتقال و توزيع آب در بخش كشاورزي محسوب مي‌شوند. يكي از عوامل محدودكننده عمر مفيد شبكه‌هاي آبياري، آسيب‌هاي شيميايي بتن است. هدف پژوهش حاضر بررسي و مقايسه خطر بروز آسيب‌هاي شيميايي در سازه‌هاي بتني شبكه‌‌هاي آبياري گلستان و كوثر نومل بوده است. در اين راستا در خرداد ماه 1401 از بخش‌هاي مختلف شبكه‌هاي آبياري موردمطالعه نمونه‌برداري آب انجام شد. سپس نتايج آزمايش‌هاي كيفيت آب به همراه داده‌هاي موجود كيفيت آب ماهيانه شبكه‌هاي آبياري موردمطالعه، بر اساس معيارهاي معتبر بين‌المللي و با استفاده از شاخص‌هاي خورندگي آب تحليل شد. شاخص رايزنر براي شبكه‌هاي گلستان و كوثر نومل از مهر ماه 1400 تا خرداد ماه 1401 همواره بيش از آستانه خورندگي آب (6.8) بوده است. مقدار متوسط شاخص رايزنر براي آب شبكه‌هاي گلستان و كوثر نومل به ترتيب برابر 7.45 و 8.15 بوده و آب شبكه كوثر نومل شدت خورندگي به‌ مراتب بيش‌تري داشته است. همچنين غلظت كربن‌دي‌اكسيد محلول در آب شبكه كوثر نومل در خرداد ماه 1401 برابر 31.7 ميلي‌گرم‌درليتر بوده و خطر تجزيه سيمان بتن وجود داشته است. از طرفي غلظت يون سولفات در آب شبكه گلستان طي نه ماه بررسي شده بيش از 150 ميلي‌گرم‌درليتر و از حداقل لازم براي واكنش با بتن بيش‌تر بوده است. در چهار ماه از نه ماه بررسي شده نيز غلظت يون منيزيم در آب شبكه گلستان بيش از 100 ميلي‌گرم‌درليتر بوده كه از حد آستانه خطر آسيب‌هاي شيميايي بتن فرا‌تر است.