چارچوب مفهومي برنامه ريزي توسعه منظومه روستايي مبتني بر نگرش خبرگان دانشگاهي و اجرايي

توسعه روستايي به عنوان هدف و يا راهبرد توسعه در بسياري از كشورها مورد تأكيد نظام سياست گذاري و برنامه ريزي آن ها است. براي دستيابي به اين هدف، توجه به اصول محتوايي و رويه اي برنامه ريزي (توسعه روستايي) مبتني بر ادبيات نظري-تجربي و  نگرش خبرگان در سطوح مختلف فضايي از جمله منظومه روستايي اهميت دارد. تحقيق حاضر با هدف  ارائه چارچوب مفهومي برنامه ريزي توسعه منظومه روستايي مبتني بر نگرش خبرگان انجام گرفته است. روش تحقيق، كيفي و از نوع اكتشافي است كه مبتني بر رهيافت تأويل گرايي انجام گرفته است. همچنين، در چارچوب روش تحقيق منتخب از رويكرد تحليل محتوا (كيفي) استفاده شده است. مشاركت كنند گان، خبرگان دانشگاهي، دستگاه هاي اجرايي و محلي بودند. حجم نمونه بر اساس اشباع نظري تعيين و براي انتخاب مشاركت كنندگان از روش نمونه گيري هدفمند استفاده شد. جمع آوري اطلاعات با استفاده از روش هاي كتابخانه اي و ميداني، فنون فيش برداري و مصاحبه نيمه ساختمند و ابزارهاي فيش و چك ليست مصاحبه نيمه ساختمند انجام گرفت. براي تجزيه و تحليل داده ها، از تكنيك كدگذاري باز، محوري و گزينشي در محيط نرم افزار اطلس تي آي استفاده شد. مبتني بر يافته ها، اين تحقيق به اين نتيجه رسيده است كه  حفاظت از منابع طبيعي- بوم شناختي محدود، سرمايه انساني- اجتماعي، اقتصاد شبه درون زاي روستايي، عدالت فضايي، يكپارچگي فضايي و حكمروايي خوب روستايي اصول  محتوايي و يكپارچه بودن، مشاركت اجتماع محلي،  فضايي بودن، تدريج گرايي و همزماني تهيه و اجرا اصول فرايندي هستند كه چارچوب مفهومي برنامه ريزي توسعه منظومه روستايي را شكل داده اند.