بررسي عوامل مؤثر بر رضايت شغلي پزشكان عمومي ايران در سال 1397

هدف پزشكان عمومي، از جمله نيروهاي انساني اصلي هر نظام سلامت هستند. حرفه پزشكي ارتباط مستقيمي با سلامت انسان و كيفيت خدمات بهداشتي ارائه‌شده توسط آن‌ها دارد. هدف اين پژوهش، تعيين عوامل مؤثر بر رضايت پزشكان عمومي در ايران در سال 1397 است.روش ها اطلاعات مورد نياز در اين مطالعه تحليلي، از پژوهش بياتي در سال 1395 استخراج شده است. به دليل نبود چارچوب نمونه‌گيري مناسب و به‌روز براي پزشكان، به ويژه پزشكان بخش خصوصي، جمع‌آوري داده‌ها در 2 همايش ملي انجمن پزشكان عمومي ايران انجام شد. براي برآورد تعداد نمونه مورد نياز از فرمول حجم نمونه كوهن استفاده شد. حجم نمونه 666 پزشك عمومي بود كه به روش نمونه‌گيري ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسش‌نامه محقق‌ساخته بود. براي تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها از آزمون آنووا، تي‌، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون لجستيك استفاده شد. متغيرهايي كه اهميت قابل قبولي در تحليل تك‌متغيره و اختلاف ميانگين داشتند، وارد مدل رگرسيوني شدند.يافته ها داده‌هاي به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد كه 56/25 درصد از پزشكان رضايت شغلي كامل و 39/66 درصد آن‌ها رضايت اقتصادي كامل دارند. رضايت شغلي و اقتصادي در پزشكان زن (60/40 درصد، 46/18 درصد) و در پزشكان مرد (52/87 درصد، 27/27 درصد) بود. پزشكان متأهل رضايت شغلي و اقتصادي بيشتري (57/50 درصد، 36/29 درصد) نسبت به پزشكان مجرد (51/28 درصد، 34/7 درصد) داشتند. رضايت شغلي پزشكان شاغل در بخش خصوصي (15/24 درصد)‌ و بيشتر از پزشكان بخش دولتي (17/83 درصد) بود، در حالي كه پزشكان شاغل در بخش دولتي از نظر اقتصادي رضايت بيشتري داشتند.نتيجه گيري ميان جنسيت، اشتغال در سازمان دولتي يا خصوصي، انتظارات اقتصادي، درآمد نسبي ادراك‌شده، رضايت بيمار و وضعيت تأهل با رضايت حرفه‌اي رابطه معناداري وجود دارد. همچنين بين جنسيت، محيط، نسبت درآمد واقعي به هدف، درآمد، درآمد نسبي درك‌شده و سن با رضايت اقتصادي رابطه معناداري وجود دارد.