تحليل سازوكارهاي توسعه كارآفريني روستايي: مطالعه شهرستان زيركوه

علي‌رغم اهميت توسعه كارآفريني روستايي نتايج حاكي از توسعه ناكافي كارآفريني در روستاها است، بنابراين تحقيق حاضر به تحليل سازوكارهاي مؤثر بر توسعه كارآفريني روستايي در شهرستان زيركوه استان خراسان جنوبي پرداخته است. جامعه آماري اين پژوهش شامل افرادي بودند كه از وام اشتغال استفاده كرده بودند (840 نفر). حجم نمونه مورد مطالعه با استفاده از نرم افزار G*Power تعداد 215 نفر بود كه به‌صورت طبقه‌اي با انتساب متناسب انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده پرسشنامه محقق ساخته بود. پايايي پرسشنامه از طريق آلفاي كرونباخ و تحليل روايي محتوايي بر اساس نظر جمعي از اساتيد گروه مديريت و توسعه كشاورزي دانشگاه تهران و كارشناسان بخش اجرايي جهاد كشاورزي شهرستان زيركوه مورد تأييد قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده‌ها علاوه بر آمار توصيفي از روش مدلسازي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه از نظر پاسخگويان از ميان مؤلفه‌هاي مختلف نشان‌دهنده توسعه‌يافتگي كارآفريني، زيرمؤلفه‌هاي نظام آموزشي با ضريب مسير (0.921)، بازار (0.809)، زيرساخت‌ها (0.753)، عوامل فرهنگي (0.691) و در نهايت قوانين و سياست‌ها (0.678) به ترتيب داراي بيشترين اهميت هستند. يافته‌هاي اين مطالعه همچنين نشان داد از ميان سازوكارهاي مختلف توسعه كارآفريني روستايي در حال حاضر سازوكارهاي قانوني و سياستي با ضريب مسير (0.304) بيشترين تأثير را بر توسعه كارآفريني دارا هستند. پس از اين سازوكارها به ترتيب سازوكارهاي اجتماعي (0.226)،‌ زيرساختي (0.209)،‌ اقتصادي (0.207) و در نهايت مديريتي (0.171) قرار دارند. به منظور توسعه كارآفريني روستايي استفاده از روش‌هاي آموزشي و همچنين تدوين سازوكارهاي قانوني و سياستي مناسب در جهت حمايت از كارآفرينان روستايي پيشنهاد مي‌شود.