بازشناسي رنگ بنفش در فرهنگ و ادب فارسي با تمركز بر متن شاهنامه فردوسي(با استناد بر نظريه برلين-كي)

اثري از اصطلاح رنگ آبي در ادبيات فارسي تا قرن 12ش نيست، اما اصطلاح رنگ بنفش به وفور و به ويژه در شاهنامه فردوسي مشاهده مي‌شود. درحالي كه بر اساس نظريۀ برلين-كي، زبان‌هاي بشري در پنجمين مرحلۀ تكامل واجد اصطلاحي براي رنگ آبي مي‌شوند و سپس در مرحلۀ هفتم صاحب اصطلاح رنگ بنفش مي‌شوند. اين پژوهش درصدد است به اين پرسش ها پاسخ دهد كه مشخصات رنگ بنفش در شاهنامه فردوسي چه هستند؟ اين مشخصات چقدر با تعريف امروزي بنفش در زبان فارسي تطابق دارند؟اين پژوهش با بهره‌گيري از نظريۀ برلين-كي، و با بررسي مصاديق رنگ بنفش در متن شاهنامه (تصحيح خالقي‌مطلق)، و تطبيق آن‌ها با توصيفشان در ابيات ديگر شاهنامه و اشعار ديگر شعراي ادبيات فارسي، به شناسايي مشخصات رنگ بنفش در متن شاهنامه و ارتباطش با تعريف امروزي آن در زبان فارسي مي‌پردازد. يافته‌هاي تحقيق بيانگر آن است كه مشخصات رنگ بنفش در شاهنامه با آبي لاجوردي مطابقت داشته و با مفهوم رنگ بنفش در زبان فارسي امروزي تطابق ندارد.