بررسي تطبيقي محورهاي تمايز نظام آموزشي شيعيان اماميه با عامه در عصر حضور اهل‌بيت عليهم السلام

به‌ دليل تعامل علمي شيعه و عامه از يكديگر يا داشتن مساجد مشترك براي تدريس، ممكن است تصور گردد كه بين اين دو مذهب هيچ ‌گونه تفكيكي در فرآيند تعليم و تربيت يا ساحت مباني، محتوا (آموزه‌ ها)، منابع توليد علم و روش ‌هاي آموزشي وجود ندارد و اسم آن را بايد نظام آموزشي اسلام يا مسلمانان بدانيم. بر پايه اهميت مسئله و سير تاريخي تحولات هر كدام از حوزه‌ هاي علمي آنان، در بررسي تاريخي نظام آموزشي و فرآيند آن، اين سؤال مطرح مي ‌گردد كه آيا اين دو مذهب و مكتب داراي نظام مستقلي هستند؟ در فرض جدايي، محورهاي تشخيص تمايز آن دو كدامند؟ در بررسي تاريخي به ‌صورت تطبيقي فرايند فعاليت‌ هاي علمي و آموزشي دو مذهب اماميه و اهل ‌تسنن اين نتيجه حاصل گرديد كه اين دو داراي نظام مستقلي بوده و مهمترين مؤلفه ‌هاي تمايز اين دو نظام در مباني، منابع توليد علم و محتواي آموزشي، آموزه ‌ها و روش‌ هاي آموزشي است. روش پژوهش مبتني بر تطبيق مؤلفه‌ هاي نظام آموزشي فريقين بود و نتيجه بررسي تطبيقي دو ديدگاه آن گرديد، كه امور ذكر شده به‌ عنوان مؤلفه‌ ها يا نشان گرهاي اصلي تشخيص تمايز نظام‌ ها از همديگر است.