اثربخشي ذهن آگاهي كودك محور بر توجه و بازداري پاسخ دانش آموزان داراي نارسانويسي

مقدمه: دانش آموزان داراي اختلال نارسانويسي داراي نواقصي در توجه و بازداري پاسخ هستند، ولي به درمان نواقص اين كودكان توجه چنداني نشده است، لذا مطالعه حاضر باهدف تعيين اثربخشي ذهن آگاهي كودك محور بر توجه و بازداري پاسخ دانش آموزان داراي نارسانويسي انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دوره پيگيري همراه با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل تمامي دانش آموزان دختر پايه دوم و سوم ابتدايي مبتلابه اختلال نارسانويسي شهر تهران در سال تحصيلي 1401 1400 بودند كه از مدارس عادي به مراكز آموزشي و توان‌بخشي مشكلات ويژه يادگيري ارجاع داده‌شده بودند. 28 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند؛ و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جاي‌دهي شدند و به پرسش‌نامه‌هاي تشخيصي نارسانويسي يعقوبي و همكاران (1400)، آزمون توجه انتخابي، تمركز و تلاش مندي بريكن كمپ (2002) و آزمون برو نرو هافمن (1984) پاسخ دادند. سپس گروه آزمايش به مدت ۱0 جلسه 60 دقيقه‌اي برنامه آموزش ذهن آگاهي كودك محور را دريافت كردند، ولي براي گروه كنترل فقط آموزش‌هاي مدرسه ارائه شد. بعد از جلسات آموزش پس‌آزمون اجرا شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون اندازه‌گيري مكرر با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 در سطح معني‌داري 0/05 استفاده شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون، بين ميانگين نمرات پس‌آزمون آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايش و كنترل در متغيرهاي توجه و بازداري پاسخ، تفاوت معناداري وجود داشت و اين نتايج در دوره پيگيري تداوم داشت (0/01 P). نتيجه‌گيري: مي‌توان گفت كه برنامه ذهن آگاهي كودك محور بر بهبود توجه و بازداري پاسخ دانش آموزان داراي نارسانويسي مؤثر بود. لذا پيشنهاد روش درمان ذهن آگاهي كودك محور در كلينيك‌ها و مراكز خدمات روان‌شناسي به‌عنوان يك روش مداخله‌اي مؤثر به كار گرفته شود.