موانع اشتغال معلولين جسمي- حركتي: يك مطالعه كيفي

مقدمه: از جمله دغدغه هاي اصلي معلولين و خانواده هاي آنها، مسئله ي اشتغال اين افراد مي باشد كه بررسي همه جانبه ي آن مورد تاكيد بسياري از متخصصين حوزه مشاوره مي باشد. در همين راستا پژوهش حاضر با هدف بررسي كيفي موانع اشتغال معلولين مرد جسمي- حركتي انجام گرفت. روش كار: پژوهش حاضر به لحاظ ماهيت از نوع كيفي و با رويكرد پديدارشناسي و به لحاظ اجرا به روش تجربه زيسته انجام شده است. جامعه پژوهش حاضر كليه ي معلولين جسمي- حركتي شهر يزد در سال 1401 بودند. در اين پژوهش نمونه آماري به روش نمونه گيري هدفمند و در دسترس از ميان جنس مردان انتخاب شد. حجم نمونه تا رسيدن به اشباع داده ها ادامه داشت و در نهايت 12 مصاحبه انجام شده است. به منظور تحليل داده ها از روش كدگذاري به روش هفت مرحله اي كلايزي استفاده شده است. يافته ها: نتايج حاصل از مصاحبه ها نشان داد كه موانع اشتغال معلولين در سه مضمون اصلي 1.محيط و اجتماع 2.خانواده  3.فردي و دروني قابل بررسي است. همچنين، در خصوص موانع اشتغال معلولين جسمي- حركتي 18 مضمون فرعي شناسايي شد. نتيجه گيري: با توجه به تفاوت هاي ويژه اي كه در معلوليت ها مشاهده مي شود، اين افراد با موانع بسياري در زمينه اشتغال مواجه هستند كه در اين نوشتار به بررسي آنها پرداخته شده است بنابراين به منظور كاهش موانع اشتغال معلولين نيازمند برنامه ريزي ساختاري و كاربردي در سطوح مختلف هستيم كه اين امر تحقق يابد.