مقايسه اثربخشي معنا درماني و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري و كيفيت زندگي بيماران‌ مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي معنا درماني و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري و كيفيت زندگي بيماران‌  مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس انجام شد. روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه گواه و پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس شهر اراك در سال 1400 بودند كه به صورت نمونه گيري در دسترس 45 بيمار انتخاب شده و به صورت تصادفي در 3 گروه 15 نفره (دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل) معنادرماني، گروه درماني مبتني بر تعهد و پذيرش و گروه گواه جايگزين شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش پرسشنامه تاب‌آوري كانر- ديويدسون  و كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني بود. گروه هاي آزمايش به ترتيب به مدت 14 جلسه 45 دقيقه اي تحت معنا درماني و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد قرار گرفتند و گروه كنترل درمان معمول را دريافت كرد. تجزيه و تحليل داده‌هاي آماري با استفاده از روش تحليل كواريانس و با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲3 صورت گرفت. يافته‌ها: يافته ها نشان داد كه بعد از مداخله، هر دو روش درمان در مقايسه با گروه كنترل باعث ارتقاي تاب آوري و كيفيت زندگي شدند و نتايج درمان در دوره پيگيري نيز حفظ شد (0/001 p)؛ اما بين دو روش درماني در ارتقاي تاب آوري و كيفيت زندگي تفاوت معناداري وجود نداشت (0/001 p).نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش مي توان گفت رويكرد معنادرماني و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد در كنار ساير روش هاي درماني، روش مداخله‌اي مناسبي براي ارتقاي تاب آوري و كيفيت زندگي بيماران‌ مبتلا به مولتيپل اسكلروز است.