ظرفيت‌سنجي نظام برنامه‌ريزي مسكن در تأمين مسكن قابل استطاعت (مطالعه موردي: كلان‌شهر تبريز)

امروزه دسترسي به مسكن قابل استطاعت يكي از مشكلات اكثر شهرها، به‌ويژه در كشورهاي درحال توسعه محسوب مي‌گردد، كه به موجب آن اقشار فقير شهري در مسكن‌هاي فاقد كيفيت لازم استقرار مي‌يابند. در اين راستا، برنامه‌ريزي تأمين مسكن قابل استطاعت يكي از ضروريات شهرهاي امروزه تلقي مي‌گردد. با توجه به اهميت موضوع، تحقيق حاضر با هدف ظرفيت‌سنجي نظام برنامه‌ريزي مسكن در تأمين مسكن قابل استطاعت در كلان‌شهر تبريز نگارش گرديده است. بنابراين، روش تحقيق از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت تحليلي اكتشافي مي‌باشد. جامعه‌ي آماري تحقيق نيز شامل مديران، مسئولان، كارشناسان و نخبگان دانشگاهي مرتبط با حوزه‌ي برنامه‌ريزي مسكن بوده كه با استفاده از فرمول كوهِن، 200 نفر به‌عنوان حجم نمونه تعيين گرديده است. در راستاي تحليل اطلاعات نيز از مدل‌سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزار Amos استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه بيشترين تحقق‌پذيري در بين متغيرهاي برنامه‌ريزي مسكن قابل استطاعت در كلان‌شهر تبريز مربوط به متغيرهاي بهره‌مندي از الگوهاي پيشنهادي واقع‌گرايانه در طرح‌هاي توسعه‌ي شهري، هماهنگي بين سياست‌هاي طرح‌هاي برنامه‌ريزي شهري و منطقه‌اي با طرح‌ها و برنامه‌ريزي مسكن و نظارت و كنترل دقيق بر قيمت و كيفيت مصالح بوده كه به ترتيب ضرايب استخراج‌شده بر اساس مدل ساختاري براي هركدام 0.75، 0.71 و 0.69 مي‌باشد. همچنين بر اساس نتايج مدل، مقدار بحراني براي تمامي متغيرها (سياست‌هاي عمران، شهرسازي و ساخت مسكن، سياست‌هاي عمومي و سياست‌هاي اقتصادي) پايين 1.96 محاسبه شده و در سطح اطمينان 95 درصد مورد تأييد نمي‌باشند. به عبارتي برنامه‌ريزي مسكن قابل استطاعت در كلان‌شهر تبريز در وضعيت نامطلوبي قرار دارد.