تأثير نوآوري بر بيكاري در كشورهاي در حال توسعه

پاسخ به اين پرسش اساسي كه آيا پيشرفت فناوري مي‏تواند منجر به بيكاري شود، همواره يكي از موضوعات چالش برانگيز در اقتصاد بوده است. در اين راستا، مطالعه حاضر به بررسي تأثير نوآوري‌هاي مبتني بر فناوري (مشتمل بر نوآوري در فرآيند و نوآوري در محصول) بر بيكاري با استفاده از تكنيك‌هاي پانل ديتا (مدل‌ اثرات تصادفي) و داده‌هاي مربوط به نمونه‌اي از كشورهاي در حال توسعه طي دوره زماني 2008 الي 2018 مي‌پردازد. براي اين منظور، تعداد اختراعات ثبت شده به‌عنوان شاخص نوآوري در فرآيند و نسبت هزينه تحقيق و توسعه (R D) به توليد ناخالص داخلي به‌عنوان شاخص نوآوري در محصول در نظر گرفته شده‌اند. علاوه بر اين، سرانه توليد ناخالص داخلي، تورم و درجه باز بودن تجاري به‌عنوان متغيرهاي كنترلي وارد مدل شده‌اند. نتايج حاصل از برآورد مدل پانلي نشان مي‌دهند كه رشد نوآوري در فرآيند و نيز رشد نوآوري در محصول بيكاري را كاهش مي‏دهند. علاوه بر اين، نتايج تجربي نشان مي‌دهند كه سرانه توليد ناخالص داخلي و درجه باز بودن تجاري تاثير منفي و معني‌داري بر بيكاري دارند اما تورم بر بيكاري اثر معني‌داري ندارد. در مجموع، يافته‌هاي اين مطالعه دلالت‌هاي سياستي مهمي براي مقابله با معضل بيكاري در كشورهاي در حال توسعه از طريق افزايش سرمايه‌گذاري در تحقيق و توسعه و حمايت بيشتر از حق ثبت اختراع دارند.