تجزيه و تحليل مقايسه اي مصرف انرژي و پيامدهاي زيست محيطي در طول چرخه زندگي كشت يونجه و جو سيلويي در روش هاي مختلف آبياري

هدف از اين مطالعه بررسي كارايي انرژي و پيامدهاي زيست‌محيطي توليد يونجه و جو سيلو در استان قزوين تحت سيستم‌هاي مختلف آبياري بود. نتايج نشان داد كه آبياري زيرسطحي از كل انرژي ورودي 95667.71 مگاژول در هكتار استفاده كرد، در حالي كه آبياري سطحي با انرژي ورودي 902683.07 مگاژول در هكتار تأثير مثبتي بر توليد يونجه داشت. آبياري غرقابي با 110973.39 مگاژول در هكتار بيشترين انرژي ورودي و كمترين انرژي خروجي را با 523644.31 مگاژول در هكتار نسبت به ساير روش‌هاي آبياري جو داشت. عوامل اصلي انتشار در مزرعه سوخت ديزل و كودهاي شيميايي بودند، اما سيستم‌هاي آبياري زيرسطحي به دليل كاهش مصرف، سطوح پايين‌تري از آلاينده‌هاي مربوط به سوخت ديزل داشتند، در حالي كه سيستم‌هاي آبياري غرقابي داراي سطوح بالاتري از اين آلاينده‌ها بودند. بر اساس يافته‌ها، كشت جو سيلوي از نظر مصرف انرژي و محيطي گزينه بهتري نسبت به كشت يونجه بود.در حالي كه سيستم‌هاي آبياري غرقابي داراي سطوح بالاتري از اين آلاينده‌ها بودند. بر اساس يافته‌ها، كشت جو سيلوي از نظر مصرف انرژي و محيطي گزينه بهتري نسبت به كشت يونجه بود.