نقش جغرافياي مرزي غرب ايران و عثماني در عصر ناصري در مناسبات دو كشور

در عصر ناصري در تنش هاي مرزي ايران و عثماني، اردلان ها انگيزه بيشتري در بكارگيري از توانمندي هاي نظامي و اقتصادي خود در حمايت از ايران به منظور حفظ قلمرو و تداوم حكومتشان داشتند.دولت مركزي قاجار در اين زمان غير از پذيرش حكومت محلي اردلان و نفوذ نسبي در كردستان چاره­اي ديگر نداشت. نتايج ويافته هاي اين تحقيق نشان مي دهد كه مناسبات ايران وعثماني همواره باجنگ وصلح همراه بوده كه بيشتر اختلافات دو كشور به مساذل مرزي مربوط بوده است.پس از پايان جنگهاي كريمه، كميسيوني از نمايندگان دولت ايران و عثماني در استانبول تشكيل  و نمايندگان ايران در كميسيون حاج ميرزا محسن خان مشيرالدوله و ميرزا محبعلي خان ناظم الملك بودند، نمايندگان عثماني بدون توجه به نقشه مرزها و مفاد عهدنامه دوم ارزنة الروم بار ديگر دعاوي گذشته خود را به ميان آوردند و اين كميسيون نيز بدون حصول نتيجه قطعي، منحل گرديد.اشغال قطور درست پيش از شروع مذاكرات چهارجانبه براي حل و فصل اختلافات دو دولت در مناطق مرزي، زنگ خطري جدي براي ايران و حتي نمايندگان دولت هاي واسطه بود. زيرا نشان مي داد طرف عثماني، برخلاف دولت ايران كه صادقانه براي گفتگو قدم پيش گذاشته بود، بيش از آنكه به دنبال گفتگو براي حل اختلافات باشد، به دنبال اعمال زور براي گرفتن امتياز است. اشغال قطور در استانبول با اهداف مشخصي طراحي شده و درويش پاشا مأمور اجراي آن بود.