تأثير زيبايي‌شناسي محيطي در مراكز درماني بر ارتقاي شفابخشي

امروزه اين آگاهي به خوبي وجود دارد كه زيبايي‌شناسي محيطي در مراكز درماني نقش بسزايي در ارتقاي سلامتي و بهبودي بيماران دارد، با اين وجود در بدنه پژوهش‌هاي موجود اين مهم موضوعي فراموش شده است. پژوهش حاضر ضمن بررسي تأثير زيبايي‌شناسي محيطي بر تسريع بهبودي بيماران، به ارائه معيارهاي طراحي جهت افزايش كيفيت مراكز درماني مي‌پردازد. اين پژوهش بر شيوه كيفي و روش نظريه داده بنياد استوار مي‌باشد و بر روي 50 نفر از بيماران بستري در دو بيمارستان عمومي (يكي داراي سطوح بالاي زيبايي‌شناسي و ديگري با شكل ظاهري ساده و مرسوم و سنتي بيمارستاني) در شهر اروميه انجام شده است. يافته‌هاي تحقيق تشان مي‌دهد كه متغيرهاي زيبايي‌شناسي محيط تأثيرات خود را به عنوان تسكين‌دهنده در بيمارستان داراي سطوح بالاي زيبايي‌شناسي مي‌گذارد و روحيات و احساسات بيماران را بهبود مي‌بخشد. ابن متغيرها شامل عناصر كالبدي (نسبتاً ثابت) شامل ديد از پنجره، طبيعت، ابعاد و تناسبات 2) طراحي داخلي (كمتر دائمي) شامل رنگ، مبلمان، مصالح، نورپردازي، گياهان داخلي، آثار هنري و ظاهر فضاي داخلي و 3) شرايط محيطي شامل نورپردازي، صدا، دما، بو، تهويه و پاكيزگي مي‌باشند. نتايج اين تحقيق چارچوب نظري جديدي را براي خلق محيط‌هاي شفابخش ارائه مي‌كند و راهكارهاي طراحي جهت ارتقاي زيبايي‌شناسي محيطي در مراكز درماني را با روش طراحي مبتني بر شواهد و بر اساس خواسته‌ها و ترجيحات مطرح شده توسط بيماران تبيين مي‌كند.