تأثير امكانات و شيوه‌هاي بازنماييِ واقعيت بر توليدِ حقيقت در تئاتر مستندِ آنا ديوير اسميت

اين تحقيق با بررسي آثار نمايشيِ تئاتر مستند، به تحليل چگونگيِ ارتباط ميان شيوه هاي بازنماييِ واقعيت در تئاتر مستند، و تأثير اجتماعيِ آن مي پردازد. مسأله اصلي تحقيق به اين شكل طرح مي شود كه اولاً چگونه روش ها و تكنيك هاي تئاتر مستندِ معاصر و به طور خاص آثار آنا ديور اسميت، به توليد حقيقت مي پردازد و ثانياً چگونه مي توان الگو و معياري براي ارزيابي و توليدِ آثارِ نمايشيِ مستند، مدوّن ساخت.  هدف تحقيق، مطالعه ي چگونگي بازنماييِ واقعيتِ اجتماعي در آثار مستند و بر اين راستا ترسيم الگويي براي ارزيابيِ اين آثار است. براي اين منظور، مقالات و نظريات مختلف در زمينه ي تئاتر مستند بررسي و آثار نمايشيِ آنا ديوير اسميت، مؤلّفِ مطرحِ تئاترِ مستند، به عنوان نمونه ي موردي، بر اساس شيوه هاي بازنماييِ واقعيت در آن ها انتخاب شده است. تحليل ها بر اساس رويكرد نظريِ آلن بديو، نظريه پرداز معاصر حوزه فلسفه صورت گرفته است. روش تحقيق، توصيفي، تحليلي و تفسيري و با رويكرد كيفي است. نتايج تحقيق نشان مي دهد روندِ توليدِ فرمِ نمايشي در آثارِ اسميت، با روندِ توليدِ حقيقت از ديدگاه بديو بسيار هم خواني دارد. همچنين نتايج تحليل ها بر روي نمودار و جدول، نشان مي دهد كه مي توان از طريق تقابل هاي موجود در عناصر فرم و محتوا، الگو و مسير خلق يك نمايشِ مستندِ خوب را تعيين ساخت.