روابط ساختاري كيفيت زندگي كاري، اشتياق به ورزش و بهزيستي روان‌شناختي

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي روابط ساختاري كيفيت زندگي، اشتياق به ورزش و بهزيستي روانشناختي در كاركنان وزارت ورزش و جوانان بود. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه كاركنان رسمي و پيماني وزارت ورزش و جوانان در سال 1402 بودند كه تعداد 173 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي بهزيستي روان‌شناختي ريف (1989)، اشتياق به ورزش مارش و همكاران (2013) و كيفيت زندگي كاري والتون (1973) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها نيز با كمك نرم‌افزارهاي آماري SPSS و AMOS و ضريب همبستگي پيرسون و آزمون معادلات ساختاري انجام شد.يافته‌ها: نتايج برازش مدل نشان مي‌دهد كه مدل كيفيت زندگي كاري با بهزيستي روان‌شناختي با نقش ميانجي اشتياق به ورزش برازش مناسبي دارد (0.05 P). همچنين، اثرات مستقيم بهزيستي روان‌شناختي (0.47 = β )، و اشتياق به ورزش (0.31 = β )، بر كيفيت زندگي كاري معنادار است.نتيجه‌گيري: براساس نتايج مي‌توان انتظار داشت با افزايش بهزيستي روان‌شناختي و اشتياق سازگار به ورزش كيفيت زندگي كاري در كاركنان ورزش ارتقا پيدا كند بر اين اساس توجه به اين متغيرها در بهره‌وري سازماني ضروري است.