كاربست روان‌كاوي شخصيت يونگ در غزليات عطار و مولانا با تكيه بر دو مقولۀ وصل و هجر

با وجود انديشه‌هاي مشترك شاعراني كه در مسير عرفان گام نهاده‌اند، هر يك از آن‌ها در به تصوير كشيدن تجربيات عارفانه و شناسايي راه‌هاي سير و سلوك، سبكي خاص داشته‌اند. علاوه بر ويژگي‌هاي سبكي يك اثر كه در به وجود آمدن اثري متفاوت نقشي تعيين كننده دارد، خصايص روحي و ويژگي-هاي شخصيّتي خالق اثر نيز بر اين امر اثرگذار است. در اين مقاله، شخصيّت عطّار و مولانا براساس نظريه‌ روان‌شناس مشهور، گوستاو يونگ از بُعد درون‌گرايي و برون‌گرايي در مواجهه با دو مقوله‌ وصل و هجر، مورد واكاوي قرار گرفته است. با توجّه به تأثير محيط دوران كودكي، رخدادها و رويدادهاي متفاوت زندگي دو شاعر، تفاوت نگاه و روايت آن‌ها درباره‌ شخصيّت عاشق كه محور اصلي غزليات عاشقانه است و حالات مربوط به آن و نيز شيوه‌ شاعري و تيپ شخصيّتي دو شاعر، مي‌توان چنين اذعان داشت كه عطّار، شخصيّت درون‌گراي احساسي دارد و از هجران، بيش‌تر از وصال سخن گفته است و مولانا نيز با وجود توصيفات بسيار در باب هجران، وصال را دور از دسترس نمي‌شمارد و شخصيّت برون‌گراي احساسي دارد.