مشتركات مذاهب در «الخلل في الصلاه» (براساس الخلل في الصلاه محقق كركي)

فريضه نماز، به عنوان عمود دين و سبب قبول شدن ديگر اعمال عبادي مسلمانان و مهم‌ترين فريضه دين اسلام است. در فقه تطبيقي، «صلاة»، از مناسكي است كه بررسي تحليلي و تطبيقي ماهيت، اركان و شرايط آن موجب آشكار شدن وجوه اشتراك و افتراق ديدگاهها و روش مواجهه مذاهب فقهي اسلامي با آن مي‌شود. از ديد فقهي غالب مذاهب خمسه، وقت، طهارت از حدث و خبث، ستر عورت، استقبال قبله و... شرايطي هستند كه صحت نمازهاي يوميه متوقف بر تحقق آنها است. فقه اماميه و مذاهب اربعه‌، هر يك با بهره بردن از منابع و مستندات خود، احكام فقهي را استنباط و استخراج كرده‌اند كه سه مذهب اماميه، حنفيه و حنابله با وجود اختلافاتي، واجبات نماز را به دو دسته ركني و غير ركني تقسيم كرده‌اند؛ اما شافعيه و مالكيه معتقدند كه واجباتي براي نماز غير از اركان وجود ندارد. كتاب «الخلل في الصلاة» محقق كركي، رساله فقهي و استدلالي كوتاهي در مورد خلل واقع در نماز و شكيات است كه در دو قسم كلي سهو و شك نگاشته است. اين مقاله پس از معرفي آن، به بررسي اين موضوع به عنوان زمينه‌اي براي ايجاد وحدت بين مذاهب اسلامي، از طريق بيان موارد مورد اتفاق فقهاي شيعه و سني در موضوع الخلل في الصلاة پرداخته و امكان‌سنجي شده است.