برنامۀ جامع مطالعه موردي درس اخلاق بر اساس مدل يادگيري تركيبي و تأثير آن بر شاخص‌هاي يادگيري فعال

مقدمه: در تربيت پزشكان، بايد علاوه بر آموزش پزشكي و مهارت‌هاي باليني به رعايت عدالت، شأن و حقوق انساني، توجه ويژه گردد. اين موضوع، هدف نهايي اخلاق پزشكي است. هدف از اين پژوهش، برنامۀ جامع مطالعۀ موردي درس اخلاق، بر اساس مدل يادگيري تركيبي و تأثير آن بر شاخص‌هاي يادگيري فعال مي‌باشد.روش كار: اين پژوهش مداخله‌اي نيمه تجربي، بر روي 70 نفر از دانشجويان پزشكي مقطع فيزيوپاتولوژي كه واحد درس اخلاق پزشكي را اخذ كرده بودند، انجام شد. برنامۀ آموزشي دانشجويان، شامل: تدريس مباحث نظري اخلاق پزشكي، بحث در زمينۀ موردهاي اخلاقي، استدلال باليني، سپس بحث و گفتگو در محيط تالار گفتگو و تكاليف فردي، در سامانۀ ال ام اس و تكميل پورتفوليو را به خود اختصاص داد. ارزشيابي دانشجويان، با ارزيابي تأثير روش بر دانش، نگرش و مهارت استدلال اخلاقي دانشجويان، همراه بود؛ همچنين تأثير مداخله بر خود راهبري و خودتنظيمي، مورد بررسي قرار گرفت. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه‌هاي آمادگي خودراهبري گاگليمينو (1978) و خودتنظيمي بوفارد (1995) بود، كه دانشجويان قبل و بعد از مداخله، آن‌ها را پاسخ دادند. در ارزيابي دانشجويان از يك برنامۀ جامع شامل: مشاركت در فوروم، تكاليف فردي در LMS، آزمون تئوري، آسكي و تكميل پورتفوليو، استفاده شد. ميزان يادگيري دانشجويان، با دانشجويان سال قبل كه از طريق روش سنتي، معلم محور انجام شده بود، مقايسه گرديد. تجزيه‌ و تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss در دو سطح آمار توصيفي و استنباطي، انجام شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين خودراهبري دانشجويان، بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله، تفاوت معنا‌داري وجود داشت؛ (0/005=p) اما خودتنظيمي دانشجويان، عليرغم افزايش  بعد از مداخله، نسبت به قبل از مداخله، معنا‌دار نبود؛(0/149=p) همچنين نمرات كل درس اخلاق، آزمون آسكي و كتبي دانشجويان، در گروه مداخله، نسبت به گروه سنتي معنا‌دار بود. (0/05 p)نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش، پيشنهاد مي‌شود ضمن توجه به رويكردهاي آموزشي دانشجو محور، مبتني بر مطالعۀ موردها، به كارگيري آموزش‌هاي مكمل در قالب يادگيري تركيبي در درس اخلاق پزشكي، مي‌تواند تأثير مناسبي بر ارتقاي مهارت‌هاي يادگيري و عملكردي دانشجويان داشته باشد.