بررسي تأثير آموزش مهارت‌هاي مثبت‌نگري بر رضايت از زندگي خانواده‌هاي داراي بيمار مبتلا به اختلالات روان

مقدمه: اختلالات رواني، از مهم ترين مشكلات بهداشتي مي باشد كه فشار بالايي را بر مراقبت كنندگان خانوادگي اين بيماران تحميل كرده است، كه در نهايت رضايت از زندگي آن ها را متأثر مي سازد. يكي از مداخلات، در جهت ارتقاي سطح رضايت مندي از زندگي، روانشناسي مثبت نگر مي باشد. پژوهش حاضر، با هدف بررسي تأثير آموزش مهارت هاي مثبت نگري، بر رضايت از زندگي خانواده هاي داراي بيمار مبتلا به اختلالات روان، انجام شد.روش كار: تحقيق حاضر از نوع شبه تجربي است، كه بر روي خانوادۀ بيماران مبتلا به اختلالات رواني بستري در مراكز درماني شهر اصفهان(1399)، انجام گرفت. شركت كنندگان 60 نفر از خانواده هاي بيماران مبتلا به اختلالات روانپزشكي بودند، كه با روش نمونه‌گيري آسان انتخاب و سپس به روش تخصيص تصادفي ساده، در دو گروه مداخله (30 نفر) و كنترل (30 نفر)، قرار گرفتند؛ آن گونه كه گروه مداخله، 6 جلسه را تحت عنوان آموزش هاي مثبت نگري، در اين حيطه قرار گرفتند. ابزار گردآوري داده ها، پرسشنامه هاي دو  قسمتي كه شامل؛  خصوصيات دموگرافيك  و رضايت مندي از زندگي (SWLS) بود، كه تحليل داده ها در نرم افزار  SPSS 22، انجام گرفت.يافته ها: ميانگين نمرۀ رضايت از زندگي، در گروه مداخله بلافاصله و يك ماه بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله، افزايش داشته است؛(001/P 0) اما در گروه كنترل، اين افزايش مشاهده نشد.(0/05 P)نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش، حاكي از تأثير آموزش مهارت هاي مثبت نگري بر رضايت از زندگي، در ميان اعضاي خانوادۀ بيماران، به اختلالات روان مي باشد؛ به طوري كه آموزش مهارت هاي مثبت نگري،  به عنوان يك روش ساده، در افزايش رضايت از زندگي اين گروه از مددجويان، توصيه مي گردد.