بررسي تأثير اجراي برنامه آموزشي مبتني بر تله نرسينگ بر خودكارآمدي بيماران داراي استومي

زمينه و هدف: اختلال در خودكارآمدي مسأله‌اي جدي در بيماران داراي استومي است، چرا كه فرد با چالش‌هايي همچون حضور در اجتماع و اختلال در فعاليت‌هاي روزمره مواجه‌ مي‎شود. به كارگيري روش‌هاي آموزش غيرحضوري براي بيماران فرصتي جهت بهره‌بري بيش‌تر آموزه‌ها ايجاد مي‌كند. از اين رو، مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير اجراي برنامه آموزشي مبتني بر تله نرسينگ بر خودكارآمدي بيماران داراي استومي انجام گرفته است. روش بررسي: در مطالعه نيمه تجربي حاضر 80 بيمار داراي استومي شهر زاهدان در سال 1402 به‌روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 40 نفري مداخله و كنترل قرار گرفتند. در گروه مداخله، نرم‌افزار در اختيار بيماران قرار گرفت. قبل از اجراي مداخله، همچنين 1و3 ماه پس از آن خودكارآمدي با استفاده از پرسشنامه «خودكارآمدي بيماران استومي» اندازه گيري شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌ آماري كاي‌اسكوئر و آناليز واريانس دوطرفه با اندازه گيري هاي مكرر در نرم افزار SPSS نسخه 26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار سن در گروه مداخله 12.98±42.84 سال و در گروه كنترل 11.89±46.26 سال بود (0.320=p) ميانگين و انحراف معيار نمره كل «خودكارآمدي» بيماران در گروه مداخله قبل، يك ماه و سه ماه بعد از اجراي برنامه به ترتيب 8.05±69.75، 7.57±77.28 و 6.43±92.72 بود كه حاكي از تأثير اجراي آموزش مبتني بر تله نرسينگ است (0.001 p). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان‌دهنده‌ تأثير برنامه آموزشي تله نرسينگ بر ارتقاي سطح خودكارآمدي در بيماران داراي استومي است. از اين رو، اجراي چنين برنامه‌هايي جهت كمك به اين گروه از اين بيماران توصيه مي‌شود.