تحليل نشانه - معناشناختي گفتمان رمانتيك گرا در شعر بت ‌تراش از نادر نادرپور

پژوهش‌هاي موجود به مولفه‌هاي ساختارگرا، زيباشناختي و رمانتيك گراي شعر بت‌تراش، اثر نادرپور، اشاره كرده‌اند. جايگاه مهم اين شعر در رمانتيك گرايي ايراني، نيازمند بررسي اين شعر از منظر تحليل گفتماني است. مسئله اصلي تحقيق حاضر اين است كه رمانتيك گرايي چگونه در متن شعر تجلي يافته است. با رويكرد توصيفي-تحليلي نشانه‌معناشناختي، فرضيه پژوهش اين است كه رمانتيك گرايي از رهگذر تجربه زيسته گفته‌پرداز و بر مبناي يك تقابل بنيادين پيشاگفتماني در متن، جلوه گفتماني و زباني يافته است. نتايج تحقيق نشان داد تحولات نشانه معناشناختي در اين متن، از ايده پيشيني گفته‌‌‌پرداز در خصوص تقابل امر ايده‌آل و واقعي (تقابل زيباي آرماني و زيبايي واقعي) نشأت گرفته است. گفته‌‌‌پرداز طرحي نظري در خصوص نابسندگي زيبايي آرماني در دنياي واقعي در نظر دارد. گفته‌‌‌پرداز از اين كه برآورده شدن خواهش او با ميانجي‌گري جادوگرانه امر اسطوره‌‌اي در دنياي واقعيت ممكن نيست تحت فشار عاطفي منفي، ابژه زيبا و مخلوق آرماني اش را نابود‌‌ مي‌كند. او‌‌ مي‌خواهد بگويد سوژه زيباگرا به آن ميزاني از زيبايي‌هاي متكثر بيشتري برخوردار خواهد شد كه زيبايي‌هاي متكثر و خرد بيشتري را تجربه كند (اباحه زيباشناختي) اما سرخوشي اسطوره‌‌اي براي هميشه از دسترس خارج شده و  هيچگاه شكاف ميان امر آرماني و واقعي از ميان برداشته نخواهد شد.