صوري‌سازي مراتب حجيت شرعي با استفاده از شرطي‌هاي غيركلاسيك

در فرايند نمادين‌سازي استدلال‌هاي فقهي با ادله‌اي مواجهيم كه به لحاظ حجيت و اعتبار در مراتب گوناگوني قرار دارند. دو دسته مهم از اين دلايل امارات و اصول عمليه هستند، كه در نهاد شريعت حجت به شمار مي‌روند و داراي اعتبارند. اين دو دسته دليل، هرچند هر دو دليل شرعي به شمار مي‌روند و مي‌توانند مقدمه استنباط احكام توصيفي و يا تكليفي درون شريعت باشند (مي‌توانند لوازم شرعي را نتيجه دهند)، اما از حيث قابليت استنتاج لوازم عقلي با يكديگر متمايزند. به عبارت ديگر، اگر يك دليل از دسته امارات را معتبر بدانيم، تمام نتايج علي و منطقي آن نيز براي ما معتبر خواهد بود، اما اگر در شرايطي، يك اصل عملي براي ما داراي حجيت و اعتبار باشد، لزوماً نتايج علي و منطقي آن معتبر نخواهند بود.در اين مقاله با استفاده از منطق‌هاي Count As(منطق‌هاي مربوط به نهادها) و بر اساس منطق‌هاي غيريكنوا و همچنين با بهره جستن از زبان منطق توجيه، يك دست‌گاه اصل موضوعي منطقي براي امارات و اصول عمليه ارائه مي‌شود كه مي‌تواند مهم‌ترين ويژگي‌هاي منطقيِ آن‌ها را بازنمايي كند، از جمله اين‌كه بين لوازم عقلي و لوازم شرعي تفكيك قائل بشود و به عبارت اصولِ‌فقهي، مثبتات اصول عمليه را فاقد حجيت بداند، در عين اين‌كه مثبتات امارات را حجت بداند.