مطالعه مردم‌نگارانه نقش اقامتگاه بوم‌گردي در پويايي‌هاي خانواده

اقامتگاه‌ بوم‌گردي به عنوان يكي از مهمترين بسترهاي عملياتي شدن گردشگري قومي است كه در سال‌هاي اخير گسترش يافته است. گسترش گردشگري خلاق كه جامعه‌محور و تجربه‌گرا است، منجر به افزايش اهميت اقامتگاه‌هاي بوم‌گردي در صنعت گردشگري شده است. به نظر مي‌رسد افزايش بي‌رويه مجوزهاي اقامتگاهي كه غالباً بدون پشتوانه مطالعات اجتماعي-فرهنگي بوده و با نگاهي سودمحورانه صرفاً بر ابعاد اقتصادي تأكيد داشته است، نيازمند بازانديشي انتقادي است. با توجه به اينكه ارتباط مستقيم و سترگي ميان اين صنعت و زندگي خانوادگي وجود دارد، ارزيابي نقاط قوت و ضعف اين رشد كمّي ضروري به نظر مي‌رسد. اين پژوهش مردم‌نگارانه با نگاهي به جنسيت، به دنبال پاسخگويي به اين دو پرسش است: 1- فرهنگ بوم‌گردي چيست؟ 2- از سوي ديگر اقامتگاه بوم‌گردي چه تأثيراتي بر نهاد خانواده مي‌گذارد؟ ميدان مورد پژوهش، استان گيلان است كه يكي از مهمترين مقاصد گردشگري با گنجينه‌اي غني از ميراث ملموس و ناملموس است. براي گردآوري داده‌ها علاوه بر بررسي‌هاي كتابخانه‌اي و اسنادي از فنون مرسوم مردم‌نگاري همچون مشاهده همراه با مشاركت و مصاحبه تعاملي و عميق با مديران 74 اقامتگاه بوم‌گردي استان گيلان استفاده شده است. همچنين به منظور تدقيق يافته‌ها 11 مصاحبه متخصص با مسئولان نهادهاي ذيربط انجام شده است.