مقايسه اثربخشي درمان‎شناختي-‎رفتاري توام با خودشفقت‎گري همراه با فعاليت‎هاي‎شناختي‎-حركتي و مداخله شناختي-حركتي به‎تنهايي بر اضطراب‎مرگ و ادراك‎پيري سالمندان

زمينه و هدف: هدف از انجام اين پژوهش مقايسه اثربخشي درمان شناختي رفتاري توام با خودشفقت گري همراه با فعاليت هاي شناختي حركتي حركتي بر اضطراب مرگ و ادراك پيري سالمندان بود. مواد و روش: روش پژوهش، نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون، پس آزمون، با گروه كنترل همراه با دوره پيگيري بود. بدين منظورنمونه‎اي متشكل از 42 نفر(21 زن و 21مرد) بالاي 60 سال ساكن شهرمشهد در سال 1400 كه ملاك‎هاي ورودي را برآورده كردند، انتخاب و پس از گمارش تصادفي در سه گروه آزمايش اول(با مداخله درمان شناختي رفتاري توام با خودشفقت گري همراه با فعاليت‎هاي شناختي حركتي)؛ گروه آزمايش دوم( با مداخله مبتني برفعاليت‎هاي شناختي حركتي به تنهايي) وگروه كنترل (بدون هيچگونه مداخله) در 18 جلسه 90 دقيقه‎اي طي 9 هفته تحت مداخلات ذكرشده قرارگرفتند. داده‎هاي حاصل از پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر وهمكاران (1970) و پرسشنامه ادراك پيري اسلاتمن و همكاران(2017) از طريق نرم افزارآماريSPSS و با روش تحليل كوواريانس چند متغيره با اندازه‎گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته ها: نتايج نشان‎داد كه درمورد هردو متغيراضطراب ‎مرگ و ادراك‎پيري، بين دوگروه آزمايش با گروه كنترل، درهردو زمان پس آزمون و پيگيري تفاوت معنادارشده،  اما تفاوت ميان دو گروه آزمايش، معنادار نبود. نتيجه‌گيري: به نظر مي‎رسد درمان شناختي-رفتاري توام با خودشفقت‎گري همراه با فعاليت‎هاي‎شناختي-حركتي و همچنين مداخله شناختي-حركتي به‎تنهايي، را مي‎توان براي كاهش افسردگي مرگ و بهبود ادراك از پيري سالمندان و درجهت ارتقاء كيفيت زندگي و تدوين برنامه‎هاي آموزشي مناسب آن‌ها بكار گرفت.‌