بررسي همراهي r‌s1421085 و rs9939609 در ژن FTO با ديابت دوران بارداري در شهر اراك

مقدمه: ديابت بارداري به عنوان هايپرگليسمي با شروع يا اولين تشخيص در دوران بارداري، با فراواني كمتر از ديابت عمومي تعريف مي‌شود. اضافه وزن و چاقي، سن بالا در زمان باروري، سابقه قبلي ديابت بارداري، سابقه خانوادگي ديابت نوع 2 و نژاد، از عوامل خطر ديابت بارداري است. اخيراً ارتباط بين دو پلي‌مورفيسم ژن FTO (rs9939609، و rs1421085) و خطر ديابت بارداري در مطالعات با نتايج متناقض بررسي شده است. هدف ما از مطالعه حاضر، بررسي همراهي ژنتيكي دوrs1421085  و rs9939609 از ژن FTO بر روي ديابت بارداري بود. روش كار: در اين مطالعه موردي- شاهدي، خون محيطي به ميزان 5 سي‌سي از 100 فرد مبتلا به ديابت بارداري و 116 خانم باردار شاهد از بيمارستان طالقاني شهر اراك اخذ و سپس DNA استخراج شد. پس از طراحي پرايمر‌هاي اختصاصي، با روش Tetra ARMS-PCR ژنوتيپ‌ها را مشخص شد. اطلاعات دموگرافيك و ژنوتيپ‌ها بين دو گروه با استفاده از نرم‌افزار SNPSTAT مقايسه شد. يافته‌ها: همراهي معني‌داري 0.0001 = P بين شاخص‌هاي چاقي، (Body mass index) BMI قبل و حين بارداري، سطوح HbA1c، FBS، كلسترول، تري‌گليسريد در بين مادران مبتلا به ديابت باداري نسبت به مادران باردار سالم مشاهده شد. با توجه به تجزيه و تحليل داده‌ها، همراهي معني‌داري بين دو  rs1421085 و rs9939609 از ژن FTO با ديابت دوران بارداري مشاهده نشد. نتيجه گيري: با توجه به نتايج متناقص بين همراهي پلي‌مورفيسم‌هاي ژن FTO با ديابت بارداري جهت شناسايي و درك بهتر پاتوژنز بيماري مطالعات بيشتري با تعداد نمونه بالاتر و گروه‌هاي نژادي بيشتر نياز است. با شناسايي پروفايل و جايگاه‌هاي استعداد دهنده ژنتيكي به ديابت بارداري در آينده مي‌توان جهت مديريت بيماران استفاده كرد.