بررسي پيگيري پس از زايمان در افسردگي زنان پس از زايمان طبيعي

مقدمه: دوره نفاس، يك زمان بالقوه خطرناكي براي افسردگي پس از زايمان است. از جمله ابزارهاي كاهش دهنده افسردگي پس از زايمان، حمايت‌هاي پس از زايمان مي‌باشد. اين مطالعه با هدف تعيين تأثير حمايت‌هاي پس از زايمان بر افسردگي زنان در دوره نفاس انجام شده است. روش كار: اين پژوهش، مطالعه‌اي نيمه تجربي از نوع تصادفي دو گروهي است كه در بيمارستان رازي شهرستان مرند انجام گرفت. تعداد 260 زن واجد شرايط پس از زايمان طبيعي به صورت تصادفي در دو گروه تجربه و كنترل قرار گرفتند، گروه مداخله (130 نفر) علاوه بر مراقبت‌هاي روتين دوره نفاس، هفته اول دو بار، هفته دوم تا ششم يكبار در هفته مشاوره تلفني به مدت 20 دقيقه دريافت نمودند. گروه كنترل (130 نفر) فقط مراقبت‌هاي روتين نفاس را دريافت مي‌كردند. ابزار گردآوري اطلاعات شامل برگه ثبت اطلاعات دموگرافيك، فرم ثبت مشكلات دوره نفاس و مقياس غربالگري افسردگي پس از زايمان (Edinburgh postnatal depression scale) EPDS بود كه روز چهل و دوم توسط پرسشگر آموزش ديده و از طريق مصاحبه حضوري تكميل گرديد. در نهايت داده‌ها با آزمون‌هاي آماري Chi-Square، Fisher’s exact test، Independent sample T-test مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، ميانگين افسردگي در شش هفته پس از زايمان در گروه مداخله (15/80 ± 5/12) و در گروه كنترل (5/90 ± 18/43) بود. بين ميانگين افسردگي بر اساس مقياس EPDS در دو گروه مداخله و كنترل، اختلاف آماري معني‌داري (0/0001 P) مشاهده گرديد. نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين پژوهش به نظر مي‌رسد پيگيري پس از زايمان توسط ماما بتواند بر كاهش افسردگي بعد از زايمان زنان در دوره نفاس مؤثر باشد. انجام مطالعات بيشتر در اين زمينه مي‌تواند كمك‌كننده باشد.