تخمين تبخير-تعرق واقعي با استفاده از الگوريتم مثلثي و داده‌هاي لندست 8 (مطالعه موردي: دشت مشهد-استان خراسان رضوي)

يكي از چالش هاي منطقه اي مهم در بحث مديريت آب برآورد صحيح تغييرات مكاني تبخير-تعرق واقعي مي باشد. اكثر روش هاي محاسبه تبخير-تعرق واقعي كه بر مبناي ضرايب گياهي (Kc) هستند، به صورت تخمين نقطه اي هستند كه به منظور استفاده در سطح حوزه و يا منطقه-اي نيازمند بزرگ نمايي مكاني هستند. در اين ميان، روش هاي متنوع سنجش از دوري با پيچيدگي هاي متنوع به منظور بررسي پارامتر تبخير-تعرق واقعي در سطوح منطقه اي بزرگ بر اساس معادله بيلان انرژي و شرايط پوشش گياهي توسعه يافته اند. روش الگوريتم مثلثي كه بر پايه رابطه ميان دماي سطح زمين و شاخص پوشش گياهي (NDVI) است از جمله روش هاي تخمين تبخير-تعرق واقعي در مناطق خشك و نيمه خشك است. در اين مطالعه از داده هاي تصاويرلندست 8 در سال 2020 و الگوريتم مثلثي به منظور محاسبه تبخير-تعرق واقعي دردشت مشهد استفاده شد. نتايج حاصل از الگوريتم مثلثي با نتايج تبخير-تعرق واقعي حاصل از روش فائو-پنمن-مانتيث و ضريب گياهي (Kc) در سطح مزارع گندم و ذرت علوفه اي صحت سنجي شدند. نتايج صحت سنجي حاكي از صحت و دقت بالاي روش الگوريتم مثلثي در تخمين پارامتر تبخير-تعرق واقعي داشت به طوري كه ميزان ضريب تبيين (R2) در اين مطالعه بالاي 0.7 و بيشترين ميزان جذر ميانگين مربعات خطا (RMSE) و ميانگين خطا مطلق (MAE) به ترتيب : 1.67 و 1.48 ميلي متر در روز مشاهده شد.