تعليم‌وتربيت با رويكرد انسان‌شناسي فرهنگي؛ چيستي و مؤلفه‌ها

مقاله حاضر ضمن تأكيد بر اينكه انسان موجودي فرهنگي است و تمام ابعاد زندگي وي متأثر از فرهنگ است، با رويكردي بينا رشته اي، به بررسي چيستي، چرايي، ابعاد و مؤلفه‌هاي تعليم وتربيت از منظر انسان شناسي فرهنگي و لزوم توجه به چنين رويكردي در نظام هاي آموزشي براي به دست آوردن شناخت و فهم همه جانبه و مطلوب از انسان و سپس برنامه ريزي براي وي مي پردازد. مقاله با رويكرد كيفي و روش تحليل محتواي استقرايي انجام گرفته و پاسخ دادن به پرسش هايي همچون اين كه منظور از انسان شناسي فرهنگي چيست و مؤلفه‌هاي اساسي آن كدامند؟ و ملاحظات انسان شناسي فرهنگي در تعليم وتربيت و ويژگي ها و مؤلفه‌هاي تعليم وتربيت از منظر اين رويكرد كدام است؟ را وجهه همت خود قرار مي دهد. يافته ها حاكي از آن است كه انسان شناسي فرهنگي با داشتن نگاهي كل گرايانه، جامع و دروني به انسان و مسائل وي، از ديد وي به جهان مي نگرد و بصيرت هايي جديد و توصيفي دقيق تر از آنچه در درون و برون وي رخ مي‌دهد، ارائه مي دهد. انسان شناسي فرهنگي با درنظرگرفتن فرهنگ به مثابه نرم افزار ذهن كه مي تواند در نوع مواجهه كودك با آموزش هاي مدرسه اي اثرگذار باشد، معتقد است با داشتن نگاه فرهنگي به آموزش، بسياري از امور انساني كه مسئله مي پنداريم يا شناخت نادرستي از آن داريم، به درستي موردبررسي و حل قرار مي گيرد و حتي در بسياري از موارد منحل خواهد شد. بدين ترتيب موجب تسهيل، معنادارشدن، عمق بخشيدن به يادگيري و تحول ديد دست اندركاران به مسائل، روش ها، محتواها و ساير عوامل مؤثر در آموزش وپرورش خواهد شد.