تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد بر مقادير T-AMPK ،p-AMPK و فيبروز بافت قلبي و شاخص‌هاي گلايسميك موش‌هاي ديابتي شده‌ي نر نژاد ويستار

هدف: تمرين تناوبي شديد (HIIT)، با افزايش نياز سلول به انرژي در كوتاه ترين زمان، عوامل متابوليكي را فعال مي سازد؛ با اين حال نقش آن در فعال سازي AMPK و متعاقباً كاهش فيبروز بافت قلبي مبتلايان به ديابت نوع دو (T2DM) نامشخص است. لذا پژوهش حاضر جهت تعيين تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد بر مقادير AMPK و فيبروز بافت قلبي، گلوكز و انسولين خون ناشتا و مقاومت به انسولين موش هاي ديابتي شده از طريق استرپتوزوسين صورت گرفت. روش شناسي: در مطالعه تجربي حاضر 20 سر (49.96±293.16 گرم) موش صحرائي نر بالغ سفيد نژاد ويستار در چهار گروه (5=n) كنترل سالم، كنترل ديابتي، تمرين سالم و تمرين ديابتي قرار گرفتند. پروتكل HIIT به مدت هشت هفته (پنج جلسه در هفته شامل سه مرحله گرم كردن، بدنه اصلي تمرين و سرد كردن در هر جلسه) روي نوارگردان صورت گرفت. شدت تمرين برابر با 90- 85% سرعت بيشينه (~30 -27 متر بر دقيقه) در 12- 6 تناوب دو دقيقه اي با استراحت فعال سه دقيقه‌اي شامل دويدن‌هاي ادامه‌دار در شدت 30% سرعت بيشينه روي نوارگردان انجام پذيرفت. از آزمون هاي شاپيرو ويلك، آناليز واريانس دو راهه 2×2، آناليز واريانس يك راهه و تعقيبي بونفروني در سطح معني داري 0.05 0 به منظور تجزيه و تحليل داده ها استفاده شد. يافته‌ها: افزايش معني دار مقادير p-AMPK و p-AMPK/T-AMPK بافت قلبي در موش هاي تمرين سالم نسبت به ساير گروه ها مشاهده شد (p 05.0). همچنين فيبروز بافت قلبي در گروه تمرين ديابتي كاهش معني داري نسبت به گروه كنترل ديابتي يافت (p 05.0). اين حال در گروه تمرين ديابتي مقادير p AMPK و p-AMPK/T AMPK بافت قلبي تحت تأثير قرار نگرفت (p 05.0) و نيز T-AMPK در گروه كنترل ديابتي افزايش معني داري نسبت به ساير گروه ها معني داري نشان داد (p 05.0). نتيجه گيري: احتمالاً كاهش فيبروز بافت قلبي موش هاي T2DM، حداقل در طول هشت هفته HIIT، مستقل از AMPK عمل مي كند.