تاثير 12 هفته تمرين عملكردي شديد و تمرين تركيبي هوازي- مقاومتي بر سطوح سرمي AST، ALT، AST/ALT و شاخص‌هاي تركيب بدن در دختران داراي اضافه وزن و چاق

هدف: هدف از اين مطالعه بررسي تاثير 12 هفته تمرين عملكردي شديد و تمرين تركيبي هوازي مقاومتي بر سطوح آنزيم‌هاي AST، ALT، AST/ALT و شاخص‌هاي تركيب بدن در دختران داراي اضافه‌وزن و چاق بود. روش‌شناسي: در مطالعه نيمه‌تجربي حاضر، با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون، 45 دختر (51.5±16.1 سال با 3.55±32.27=BMI) بصورت داوطلبانه شركت كردند و بطور تصادفي در سه گروه تمرين عملكردي شديد (HIFT) (شامل 4 دور از 9 حركت، بصورت اجراي حداكثر تعداد هر حركت در 30 ثانيه و 15 ثانيه‌ بين حركات)، تمرين تركيبي هوازي مقاومتي (شامل تمرينات هوازي با 40- 70%HRR و تمرينات مقاومتي با 50 -70%1RM) و كنترل قرار گرفتند. مداخلات تمريني شامل 12 هفته‌ 3 جلسه‌اي بود كه 24 ساعت قبل از شروع و 48 ساعت پس از پايان مداخلات، اندازه‌گيري شاخص‌هاي تركيب بدن و خونگيري جهت بررسي تغييرات آنزيم‌هاي كبدي آلانين آمينوترانسفراز، آسپارتات آمينوترانسفراز  انجام شد. آناليز داده‌هاي درون‌گروهي به روش تي وابسته و داده‌هاي بين‌گروهي به روش تحليل كواريانس انجام گرفت. يافته ها: HIFT و تمرين تركيبي نسبت به گروه كنترل تاثير معناداري بر وزن، BMI، دور كمر، درصد چربي بدن و سطوح ALT و AST داشتند (0.001=P) اما در مورد سطوح سرمي ALT و AST،HIFT نسبت به تمرين تركيبي موثرتر بود (0.05 P) و در رابطه با AST/ALT فقط HIFT تاثير معني‌دار داشت (0.05 P). نتيجه‌گيري: HIFT و تمرين تركيبي هر دو مي‌توانند براي بهبود تركيب‌بدن و سلامت كبد مفيد باشند، اما به نظر مي‌رسد اجراي همزمان تمرينات هوازي و مقاومتي در پروتكل HIFT و نيز ماهيت تناوبي و شديد آن ، دلايل تاثيرگذاري بيشتر اين نوع تمرين باشد.