ويژگي‌‌هاي مشترك در تركيب‌‌بندي‌‌هاي نگاره‌‌هاي كمال‌‌الدين بهزاد و قاب‌‌بندي سينما براساس نظريات آندره بازن

بيان مسئله: امروزه يكي از مهم‌‌ترين شاخه‌هاي نظري هنر را مطالعات تطبيقي شكل مي‌‌دهد. اين عرصه، پنجره‌‌اي تازه بر شناخت نسبت به نزديكي يا افتراق رويكردها، شيوه‌‌ها و جريان‌‌هاي هنري گشوده و بعضاً نتايج منحصر‌به‌فردي را در بر داشته است. اين نوشتار نيز تلاش كرده است تا با اين نگاه به تطبيق دو رويكرد به ظاهر كاملاً مجزاي فرهنگي، جغرافيايي، تاريخي و حتي رسانه‌‌اي بپردازد و نزديكي و قرابت جوهري آنها را به نمايش بگذارد و در همين راستا، كوشش داشته است تا دو حوزۀ متفاوت نگارگري ايراني و مؤلفه‌‌هاي بنيادين سينما (از منظر آندره بازن) را به يكديگر نزديك سازد. درونمايۀ بنيادين اين نوشتار را قاب و قاب‌‌بندي در هنرهاي تجسمي و سينما تشكيل مي‌‌دهد. در همين راستا، نگارندگان تلاش كرده‌‌اند تا قاب‌‌بندي در آثار كمال‌‌الدين بهزاد و كارپرداخت قاب‌‌بندي در رسانۀ فيلم را تجزيه و تحليل و وجوه اشتراك و ديدگاه مشابه ميان آنها را ارائه كنند.هدف پژوهش: اگرچه ممكن است قرابت اين دو حوزه براي خوانندگان اندكي مهجور به‌نظر برسد؛ با اين‌حال، با گذري به برخي آراي نظريه‌‌پرداز سينما، آندره بازن، مي‌‌توان به رهيافتي براي اين انگاره و مؤلفه‌‌هاي مشترك ديگر دست يافت. هدف اين پژوهش اثبات اين ادعا است كه حتي در ميان برخي از نگارگران ايراني-اسلامي نيز نوعي نگاه تصويري مدرن نظير سينما وجود داشته است.روش پژوهش: اين نوشتار يك پژوهش بنيادي و كيفي است كه از مدل مفهومي بهره مي‌‌برد. در نگارش آن از شيوۀ كتابخانه‌‌اي و بررسي تطبيقي استفاده شده است.نتيجه‌گيري: نزديكي و قرابت بسيار زيادي ميان قاب‌‌بندي در سينما (از منظر بازن) و بسياري از آثار بهزاد وجود دارد و نگاره‌‌هاي او را مي‌‌توان با رويكردي كاملاً سينمايي تحليل و ارزيابي كرد. به‌عبارت ديگر، بهزاد نوعي ديدگاه و ذائقۀ سينمايي دارد.