بررسي نقش توحيد باوري در خانواده بر اميدآفريني (با محوريت داستان حضرت موسي)

اميدآفريني يكي از عناصر اساسي در تكامل و پيشرفت جوامع بشري است كه با فراهم ساختن انگيزه لازم، مايه شوق انسان در رسيدن به آرزوها و درنهايت منجر به رشد مي‌شود. ازآنجايي‌كه خانواده مناسب‌ترين بستر تربيتي است با اثرگذاري در حيطه باورها، عادات و رفتار انسان، نقش بي‌بديلي در نهادينه سازي عناصر تربيتي، هويت بخشي به افراد و ارتقاي جامعه ايفا مي‌كند؛ بنابراين هدف اين پژوهش بررسي تأثير توحيد باوري در خانواده به‌عنوان يكي از اصول اساسي دين اسلام، بر عنصر اميدآفريني كه جزء لاينفك زندگيست، مي‌باشد. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي و گردآوري اطلاعات به‌صورت كتابخانه‌اي انجام‌شده است. يافته‌ها حاكي از آن است كه در قرآن سه نوع اميد (مطلوب، نامطلوب و اميد به اموري كه اميدي به آن نيست) معرفي‌شده و ره‌آورد توحيد باوري بر هر سه نوع آن اثربخش بوده و به ميزاني كه مراتب توحيد باوري افزايش يابد، كيفيت اميد به سمت حقيقي و مطلوب آن سوق مي‌يابد و از اميد نامطلوب و كاذب فاصله مي‌گيرد. نوع سوم اميد نيز محصول اوج توحيد باوري و مراتب والاي آن است. نتيجه پژوهش مؤيد آن است كه ره‌آورد توحيد باوري در يك كلمه همان اميدآفريني حقيقي، بر پايه واقعيات هستي است كه از طريق خانواده نمو يافته و در ساحت جامعه منتشر مي‌گردد.