بررسي عناصر شكل‌دهنده نظام ارتباطاتي در زمان صفويه

از زماني كه انسان‌ها در كنار يكديگر جامعه را تشكيل دادند، ارتباطات شكل گرفت و در تاريخ ادامه يافت. مطالعات ارتباطات در طول تاريخ مي‌تواند دستاوردهاي زيادي را براي ارتباط‌پژوهان به همراه داشته باشد. يكي از دوره‌هاي تاريخي مهم در تاريخ ايران، زمان صفويه است. در دوران صفويه كه حكومتي مركزي و قدرت‌مند شكل گرفت شاهد تغييرات بنيادين و مهم در تمام ابعاد حيات جمعي انساني و اجتماعي هستيم. يكي از اين ابعاد، نظام ارتباطات است. نظام ارتباطي در زمان صفويه بيش از دوره‌هاي ديگر توسعه و نظم يافت. هدف از اين تحقيق، بررسي عناصر و مؤلفه‌هاي تشكيل‌دهنده و تقويت‌كننده نظام ارتباطات در زمان صفويه مي‌باشد كه با استفاده از روش توصيفي تحليلي در حوزه مطالعات تاريخي ذيل سه مؤلفه اصلي فرستنده، مكان‌هاي ارتباطي، عناصر دوازده‌گانه شاطران، چاپارها، جهان‌گردان، عالمان و انديشمندان، هنر، زبان، ارتباطات سياسي، شهر و راه‌هاي ارتباطي، كاروان‌سراها، مساجد، زيارتگاه‌ها، قهوه‌خانه‌ها، صورت‌بندي و مورد كاوشي ارتباطي قرار گرفته است.