كاربست راهبردهاي مداراي اجتماعي در حكمراني اسلامي- ايراني: فراتحليل پژوهش‌ها

مداري اجتماعي، به معناي تساهل، بردباري، تاب‌‌آوري، صعه صدر و شكيبايي، آزادي بيان، اظهار عقيده و اجماع بر اساس تدابير جمعي است. بنيان‌‌هاي ظهور حكومت اسلامي و تداوم حكمراني ديني؛ توجه به اصل مداراي اجتماعي است. هدف اصلي اين پژوهش، مطالعه كاربست راهبردهاي مداراي اجتماعي در حكمراني اسلامي-ايراني است. روش پژوهش از نوع فراتحليل كمي (پيمايشي)، با نرم‌افزار 2cma و به روش نمونه‌گيري غيراحتمالي انجام شده است. از جامعه آماري 46 سند در بازۀ زماني 1383 الي 1402 پس از غربال‌گري و ملاك ورود و خروج و 35 سند (حجم نمونه) با رعايت روايي و پايايي انتخاب شدند. نتايج نشان مي‌دهد كه عوامل سياسي (آشنايي با حقوق شهروندي، قوم‌‌مداري، فرهنگ سياسي، مشاركت سياسي)؛ فرهنگي (هوش فرهنگي، سرمايه فرهنگي، استفاده از رسانه‌هاي جمعي، ميزان دين‌داري)؛ رواني (فردگرايي اخلاقي، اميد به آينده، محروميت نسبي، تاب‌آوري)؛ اجتماعي (انسجام اجتماعي، احساس تبعيض اجتماعي، رضايت از زندگي، مشاركت اجتماعي) و جمعيتي (سطح تحصيلات، ميزان درآمد، پايگاه اقتصادي-اجتماعي) در مداراي اجتماعي تأثيرگذار است.