تأثير يك دوره تمرينات باراوسل بر درد، استقامت و الگوهاي حركتي مردان مبتلا به كمردرد مزمن غيراختصاصي

زمينه و اهداف: كمر درد يكي از رايج‌ترين گزارش‌‌ها در بين افراد جامعه است. پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير يك دوره تمرينات باراوسل بر درد، استقامت و الگوهاي حركتي مردان مبتلا به كمردرد مزمن غيراختصاصي انجام شد. روش بررسي: ۲۶ مرد ميانسال (۳۰-۴۵ سال) با عارضه كمردرد مزمن غير اختصاصي به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه تجربي (۱۳ نفر) و كنترل (۱۳ نفر) تقسيم شدند. از آزمون‌‌هاي غربالگري FMS و نُه آزمون (۹TSB)، مك‌گيل و مقياس بصري درد (VAS) به ترتيب جهت بررسي الگوهاي حركتي، ميزان استقامت تنه و ميزان درد افراد استفاده شد. هر دو گروه درمان‌‌هاي رايج فيزيوتراپي (اصلاح پاسچر در وضعيت‌هاي مختلف و مداليته‌‌هاي فيزيوتراپي) را دريافت كردند. گروه تجربي علاوه بر اين درمان‌ها، در برنامه تمريني باراوسل به مدت ۸ هفته (هر هفته سه جلسه و هر جلسه يك ساعت) شركت كردند. در پژوهش حاضر جهت مقايسه بين گروهي از آزمون كوواريانس و جهت مقايسه درون گروهي از آزمون تي همبسته استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از مطالعه نشان‌دهنده اثر اعمال برنامه تمريني بر كاهش درد (۰.۰۱≥p)، بهبود استقامت تنه (۰.۰۱≥p)، آزمون‌‌هاي غربالگري FMS (p≤۰.۰۱) و ۹TSB (p≤۰.۰۱) بود. نتيجه‌گيري: تمرينات باراوسل بر كاهش درد، بهبود استقامت تنه و نيز نتايج آزمون‌‌هاي غربالگري عملكردي در بيماران مبتلا به كمردرد مزمن غيراختصاصي مؤثر بوده است. بر اين اساس استفاده از اين برنامه تمريني در جهت كاهش درد و به صورت كلي بهبود عملكرد براي اين بيماران پيشنهاد مي‌‌شود.