پيش بيني تاب‌آوري بر اساس‌‌ تروماي كودكي، آشفتگي روانشناختي، و دشواري تنظيم هيجان‌ د‌‌‌‌‌ر‌‌‌ افراد با مصرف مواد

هدف: هدف پژوهش حاضر پيش بيني تاب‌آوري بر اساس‏‏ تروماي كودكي، آشفتگي روانشناختي، و دشواري تنظيم هيجان‏ د‏‏‏‏‏ر‏‏‏ افراد با مصرف مواد بود. روش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي افراد مبتلا به مصرف مواد تحت درمان در مراكز ترك اعتياد و كمپ هاي نگهداري خصوصي و دولتي شهر تبريز در سال 1401 بود. از اين بين، 384 نفر با توجه به ملاك‌هاي ورود به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه‌ آسيب‌هاي دوره كودكي، مقياس آشفتگي روانشناختي، پرسشنامه تاب آوري، و مقياس دشواري تنظيم هيجان بود. داده ها با استفاده از تحليل رگرسيون گام به گام تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه تروماي كودكي، آشفتگي روانشناختي و دشواري تنظيم هيجان با تاب‌آوري رابطه منفي داشت. نتايج رگرسيون نيز حاكي از اين بود كه تروماي كودكي، آشفتگي روانشناختي، و دشواري تنظيم هيجان به طور همزمان 34 درصد از واريانس تاب آوري را تبيين كردند. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر بر نقش تروماي كودكي، آشفتگي روانشناختي، و دشواري تنظيم هيجان در ميزان تاب‌آوري در مصرف كنندگان مواد تاكيد دارد. اين متغيرها مي‌توانند به عنوان عوامل علّي و نگهدارنده در ابتلا به مصرف مواد نيز در نظر گرفته شوند.