نشانه هاي آييني در حماسه ملّي

آگاهي ما از فرهنگ ها و تمدن هاي گذشته معمولاً از دوره هاي تاريخي فراتر نمي رود؛ ازاين رو، شگفت نخواهد بود كه در ابتداي زندگي برخي ملت ها، با آراء و عقايدي برخورد كنيم كه پيشرفته به نظر مي آيد. اين، دليل هوش و ذكاوت برتر آن ملت نيست، بلكه ما از دوره اي از حيات اجتماعي آن ها اطلاع داريم كه ابتداي تاريخ است و در اين دوره است كه به نظر مي رسد آن ها نسبت به هم‌زمانان خود افكاري پيشرفته تر و تمدن و فرهنگي مشخص تر دارند. زندگي قوم ايراني چنين است. نگارنده در اين مقاله مي كوشد از طريق بازيافت نشانه هاي مكتب هاي فكري و اخلاقي (كيش توتم، نياپرستي، مهرپرستي و دوگانگي) در حماسۀ ملي (شاهنامۀ فردوسي) اين فرضيه را اثبات كند.